Agressie

Normaal gesproken had ik de hele bende al in elkaar geramd” aldus een jochie van een jaar of acht op de fiets tegen de vrouw die naast hem reed, gebaseerd op leeftijd en brilmontuur vermoedelijk zijn moeder. De man en ik keken elkaar verbaasd aan: hoorden we dat nu goed? Volgens mij was het een trots jong, dat zojuist zijn eerste les anger management in de praktijk had gebracht: “Luister eens mama, vanmiddag was Delano me dus weer aan het uitdagen he, en ik vond het heel, heel moeilijk maar ik deed precies wat ik had geleerd namelijk heel diep inademen en rustig tot tien tellen en toen zei ik ‘zou je daar wellicht mee willen ophouden’ en hij deed het toen ook! Ik vind het echt supergoed van mezelf, normaal gesproken had ik de hele bende al in elkaar geramd.” Volgens mijn geliefde was het gewoon een agressief rotjochie.

En toen ging ik eens nadenken. Ben je nog wel een agressief rotjochie als je normaal gesproken de hele bende in elkaar had geramd, maar nu niet? Ben ik een agressieve rotmevrouw omdat ik in mijn hoofd de hele bende in elkaar zou willen rammen, maar het niet doe? Is die intentie belangrijker dan de actie? Als je iets per ongeluk doet, voelt het toch als minder erg dan wanneer je datzelfde expres deed. Je kon er dan immers niks aan doen. Rechters houden daar ook rekening mee, ‘dood door schuld’ is iets anders dan ‘moord met voorbedachte rade’.

Het agressieve rotmonster in mij komt regelmatig naar boven. Op mijn werk, als mijn computer vastloopt – natuurlijk precies op het moment dat ik met iets ingewikkelds bezig ben. Thuis, als ik mijn hoofd weer eens stoot tegen de punt van het keukenkastje dat ik daar toch echt zelf heb opgehangen. Maar het allervaakst: in de trein. Als er mensen (die toevallig vaak bejaarden zijn) nog voor de deuren goed en wel open zijn willen instappen, terwijl er eerst nog honderd mensen uit willen. Als mensen hun nagels knippen in de trein, brrr. Als er mensen in de stiltecoup√© gaan praten “omdat die toch wordt afgeschaft”, “omdat dat niet geldt buiten de spits” of “omdat dat niet geldt in de spits”. Normaal gesproken zou ik er wat van zeggen. Maar als die mensen tegen elkaar zeggen “moeten we in Den Bosch overstappen?” en het antwoord is “nee, in ’s Hertogenbosch” denk ik toch dat dat weinig zin heeft. Diep van binnen gaf het agressieve monstertje de hoop op.

2 reacties

  1. Sheila zegt:

    Een doordenkertje. Inderdaad, wie weet is dat hele gesprek eerst vooraf gegaan. En denkt de moeder van binnen: “Goed zo zoon. De volgende stap is werken aan je taalgebruik”. En je uiteindelijke daden maakt iemand in ieder geval wel of niet agressief. Alhoewel je net zo goed verbaal behoorlijk agressief kan zijn en dat valt ook niet te onderschatten. Maar Pietje, dat andere jongetje, is vast blij dat hij niet in elkaar is gemept :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *