BzV: Een boot vol brieven

Voor ons gevoel een eeuwigheid na de voorstel-uitzending was het gisteren dan eindelijk tijd voor de eerste échte Boer Zoekt Vrouw-aflevering. Die waarin ze de brieven (die je ook online kon inzenden) kregen. Tijdens het intro-filmpje vroeg de man “wie denk je dat er door gaat?” – maar het is met internationale boeren, het waren er vanaf het begin al maar vijf. Dat haalt toch een beetje spanning uit het programma. Daarnaast is het ene deel van ons trouwe BzV-kijkteam geëmigreerd naar Australië en de andere helft naar een dorp verderop. Beide tijdelijk, maar daar hadden we nu nog even niks aan.

Alle boeren kwamen speciaal voor het lezen van de brieven naar Nederland. Ik zei nog even naïef “kunnen ze die niet gewoon doorsturen?” maar dat zou natuurlijk wat minder tv opleveren. Aan boord van de SS Rotterdam genoten ze van een lekker maaltje, gelukkig een minder kleine portie dan Riks vreesde. Olke kon niet anders dan denken hoe romantisch het zou zijn om daar ‘met een maid’ te zitten, en Herman sloeg als een ware Fransoos het ene na het andere glas wijn achterover. Hij was zo nerveus dat hij bij elk tankstation in België moest spugen, bekende hij. Waar hij zichzelf geruststelde met “maar één is genoeg” zei Olke “nou Herman, dat ligt eraan wie je schrijft. Eén vrouw is genoeg, maar meer brieven is wel makkelijker.” Nu kon die jongen alweer niet slapen.

Na een onrustige nacht aten ze ongemakkelijk een stuk appeltaart, terwijl Yvon nog even alle post moest sorteren. Voor elke boer maakte ze een koffertje, of twee, of een hele kar vol. Tip voor Yvon: doe dat de volgende keer als ze nog niet zitten te wachten, die jongens zijn al zenuwachtig genoeg. Gelukkig kwamen daar de jolige vrienden en serieuze zussen om de boeren bij te staan bij De Keuze. Elke commissie kreeg z’n eigen plek op de boot, en Yvon bracht de post. Dertig brieven voor Riks, veertig voor Herman, 88 voor David, ruim 200 voor Olke en zowat duizend voor Marc.

Op dit moment ben ik op zoek naar een nieuwe collega, en als voorzitter van de sollicitatiecommissie krijg ik heel veel fascinerende brieven en cv’s onder ogen, en talloze telefoontjes waaruit blijkt dat men bij de sollicitatietraining zegt “vooral bellen! Dat is goed!”. Ik vermoed dat er bij de BzV-brievenschrijf-supportgroep de tip wordt gedeeld: doe iets met ‘zijn’ dier. Zo kreeg Olke een gepapiermacheede koe, ontving David een envelop versierd met olijke varkentjes, en maakte Marc een pakje open met een zingende vis. Dat was echter een forel, en hij kweekt tilapia. Linea recta naar de nee-stapel dus. Maar hoe maak je verder de selectie? De heren hadden het niet gemakkelijk.

Een zingende vis, waarom ook niet

Riks keek met zus en zwager éérst naar de inhoud van de brief, en bestudeerde daarna pas de foto. De zussen van Olke wilden ook die strategie hanteren, maar Olke is een trotse man die enkel frisse jonge blaadjes aan zijn zij doogt – hij spiekte daarom toch stiekem of hij niet toevallig grijze haren (te oud) of jonge kinderen (teveel gedoe) zag. Maar ja, toen schreef zo’n lief dochtertje dat haar moeder hem zo leuk vond, en mocht haar brief toch op de ‘ja’. De uiteindelijke selectie liet hij aan zijn zussen over, die “het hart vanbinnen” toch echt belangrijker vonden “want daar moet je je leven mee doen” en daarom de knapste dames alsnog overboord gooiden.

Intussen wist de vriend van Herman wel van aanpakken: “We hebben een rood en een groen mapje gekregen, laten we de ja’s in het groene mapje doen, en de nee’s in het rode”. Ik zeg je, deze jongen heeft organisatorisch talent. De meisjes die naar Herman (“mijn naam staat er echt op, en er doet geen andere Herman mee”) schreven herkenden zichzelf in hem, zeiden ze. Ze waren allen muzikaal, verlegen, en onervaren op liefdesgebied. Dat ene meisje was “wel eens met een jongen meegeweest”, maar wat ze daar precies mee bedoelde blijft nog even onduidelijk. Wel denkt ze dat Herman “de persoon kan zijn die het lege plaatsje in haar hart wil opvullen”. Het bleef niet bij één zo’n mooie quote. Riks las de brief van Catharina, de receptioniste, die hem feliciteerde “met jou verjaardag”. Ze vertelt, met haar chihuahua in haar armen, dat ze meteen van hem onder de indruk was: “toen ik Riks voor het eerst zag kwam een vuurvonk in me groeien.” Ik hoop op nog heel veel van zulke uitspraken!

Herman hanteert een uitstekend ranking-systeem

Yvon kwam David even helpen bij de laatste selectie. De vraag “aan wie ga je je irriteren?” was taalkundig belabberd, maar inhoudelijk een vrij briljante, en het paardenmeisje leek naar de nee-stapel verbannen. Ook bij Marc was mevrouw Jaspers van grote waarde. Pas toen hij doorhad dat hij een keihard selectiecriterium moest hantereren om zich door die achthonderd (Yvon: achthonderd-ne-gen-en-twin-tig!!) brieven te worstelen, kwam hij op “ze moet wel een beetje buitenlandervaring hebben”. Tip: zeg dat al in je introfilmpje, scheelt wellicht een hoop gedoe. Hoewel er dan ook mensen zullen zijn die zeggen “ik ben wel eens in België geweest, en hier is een zingende vis dus misschien kun je me toch wel even uitnodigen?”.

Volgende week gaan we speeddaten. Hoezee.

8 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *