Van baby

Over dat ik net C3PO ben

Een groot deel van mijn cinematografische nerdopvoeding vond plaats na mijn 25e. Hoewel de scifi-basis is gelegd door mijn vader, die ervoor heeft gezorgd dat ik door al die seizoenen Star Trek een aardig woordje Klingon spreek, heeft de man mij pas enkele jaren geleden laten kennismaken met Star Wars. Die oude films vond ik best vermakelijk, maar één personage haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Darth Vader is geen lieverdje, maar wie ik écht niet kan uitstaan is: C3PO.

Hoewel de anderen er ook een handje van hebben, is hij degene die het vaakst de piepjes van R2D2 vertaalt door dingen te zeggen als “oh ja, goed dat je zegt dat we die kant op moeten” en “wat zeg je? dat Master Luke in die grot zit?”. Je zou kunnen denken dat ik me aan R2D2 zou moeten ergeren, maar die kan er ook niks aan doen dat hij alleen kan piepen. Het vertalen is mijn probleem. Vaak volstrekt overbodig, want je kunt ook zeggen “okee bedankt” en dan de kant oplopen die R2D2 piepte. Een sterke onderschatting van ons als kijker, maar blijkbaar was George Lucas ervan overtuigd dat het publiek bij zijn films dan zou denken “hoezo, ‘bedankt’??? En waarom loopt C3PO nu die kant op?? Wat zou R2D2 in vredesnaam bedoeld hebben met die piepjes? Ik snap er niks van!!!!” en dan boos de bioscoop uit zou lopen.

C3PO en R2D2 (bron)

Maar waarom ik dit schrijf. Ik heb dus een hekel aan dat infantiele ge-vertaal. Maar ik doe het zelf nu de ganse dag. Mijn kind is een soort R2D2 en haalt de C3PO in mij naar boven. Er wordt wat onverstaanbaars gebrabbeld, en ik zeg “inderdaad, dat is een kip” of “ik snap wel dat je geen zin hebt maar het moet toch” of “ja! een appel!”. Gelukkig lijkt zij, in tegenstelling tot R2D2, wel een ontwikkeling door te maken. En ik doe het voor háár, niet voor de kijker.

Nixon de worstenbaby

Vanmorgen vroeg mijn theezakje mij “wat is de raarste droom die je ooit hebt gehad?”.

Zonder twijfel: die over Nixon de worstenbaby. Nog voor de 20-weken echo droomde ik dat ik was bevallen van onze baby, en het was een jongetje. Maar niet zomaar een jongetje. Hij had een driehoekig hoofd, maar dan ondersteboven. Nou ja, zo dat de bovenkant breed was, en de onderkant smal – niet dat zijn ogen onderop zaten ofzo. Hij keek met heel zielige grote, waterige ogen. En hij had een neus als een worstje, een dikke streep midden over zijn gezicht. Maar vooral: hij zag er helemaal uit alsof hij van van die vieze ongebakken worst was gemaakt. Hij had een glad glibbervelletje, en was akelig onbestemd bleek-beige met groene en oranje spikkels. Zelf moest ik daar nogal aan wennen, maar de man vond het wel prima allemaal. Hij had hem al Nixon genoemd. En het goede nieuws was: even later vond ik Nixon ook lief.

Dus wat leerde ik hiervan: maak je geen zorgen, je vindt je eigen kind heus leuk. Zelfs als het Nixon de worstenbaby is. Ik vraag me nog steeds wel eens af hoe het met hem is. Maar ben vooral toch wel blij dat E. niet alleen ontzettend lief is, maar er ook toch niet uitziet als een alienachtig worstenwezentje. Hoe leuk ik haar in dat geval vast óók had gevonden.

Hoe je ook kunt vertellen dat je zwanger bent

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik ’s morgens in alle vroegte over een zwangerschapstest plaste. Nog voor ik goed en wel mijn broek had opgehesen, stond daar een heel dikke streep. Enigszins verbijsterd maakte ik de man wat beter wakker, en een half uur later fietste ik naar het station voor een weekendje Stockholm met mijn moeder. Dat zij oma ging worden vertelde ik dat weekend nog niet. Ik geloofde het zelf nog niet eens.

Op zoek naar allerhande nuttige informatie, kwam ik ook langs ongeveer duizend websites met 10, 7 of 28 manieren om op een originele manier te vertellen dat je zwanger bent. Onlangs werd mij op Facebook een Zwitsal-bericht voorgesteld, waarin een overactieve medewerker van de klantenservice op elke reactie op de vraag “Hoe kondigde jij het grote nieuws aan?” reageerde met “Oh wat leuk” of “Wat origineel!” of “Gefeliciteerd met je zwangerschap!!!!”.
Hieronder heb ik speciaal voor jullie een mini-collage gemaakt met een aantal antwoorden van willekeurige mensen die ik ook niet ken:

manieren om te vertellen dat je zwanger bent

Lees meer

Wasbare luiers

Voor ze er was hoorde ik mensen wel eens zeggen dat je met een baby zoveel was hebt. Dat leek me onzin. Babies zijn klein en hun kleren zijn mini, als ik alle kleertjes in dezelfde maat tegelijk zou wassen zou de trommel nog half leeg zijn. Maar babies maken wel heel veel vies. Om te beginnen moet ik me bijna dagelijks verkleden in verband met spuugvlekken (om duistere redenen weet ze precies wanneer ik dat spuugdoekje ben vergeten), en ook de hoes van het aankleedkussen moet het regelmatig ontgelden – plassen is veel leuker zonder luier. En dan ook nog die luiers – want wij hebbben wasbare. Plus billendoekjes, ook wasbaar. Lees meer

Geboortekaartje

Toen de baby er al drie weken was, kreeg ik een mail van iemand van een website, met het verzoek een blog te schrijven over mijn zwangerschap en daarbij een geboortekaartjeswebsite te noemen. Ik zou daar dan zelf ook geboortekaartjes mogen bestellen, en mijn lezers een kortingscode aanbieden. Dat ging dus niet gebeuren, om te beginnen omdat de baby er al was en de website niet bestaat (??), maar ook omdat wij geen geboortekaartje van een dergelijke (wel-bestaande) website wilden. De man is immers illustrator, dus het stond al lang vast dat hij het kaartje zou maken. Maar naast die tekening, moest er ook tekst… Lees meer

Vissenkind

Toen wij aan mijn familie vertelden dat we een baby gingen krijgen, en dat deze op 1 maart werd verwacht, zei mijn oma: “oooh wat leuk! Een vissenkind!”. Nu vind ik dat op zich niet zo interessant, maar aangezien het sterrenbeeld ‘vissen’ van 20 februari tot 20 maart loopt, was er best nog kans op een misconstellationetenbaby! Maar ja, ze kwam toch op de 22e, en is dus inderdaad een visje. Lees meer

Ook zo’n iemand

Op zaterdag ga ik graag naar de markt. Lekker brood, groente en fruit halen voor de hele week. Ik weet precies voor wat ik bij welke kraam moet zijn, en kijk desondanks vaak toch ook even bij de concurrenten. Maar waar ik een hekel aan heb op de markt, en eigenlijk overal is: mensen met rollators, mensen die lopen met de fiets aan de hand, en mensen met kinderwagens. Die lui blokkeren hele paden, lopen over het algemeen tergend traag, en als ze voor een kraam staan kan ik niet zelf de lekkerste avocado uitzoeken. Dus wij kochten een draagzak.

Inmiddels kan ik niet alleen met kind in draagzak wandelen, maar ook stofzuigen, koken en naar de wc. Ik neem haar mee naar verjaardagen, de kroeg in, en zat zondag lekker met baby-in-zak op het terras. Maar naar de markt ga ik met de kinderwagen. Daar kunnen dan die kilo’s sinaasappels lekker in, want no way dat ik naast vijf kilo baby ook nog met boodschappen ga sjouwen. Ik ben nu al zo’n iemand waar ik zelf een hekel aan heb. Maar ik loop tenminste nog wel door.

Ze is er

Vooraf dacht ik dat ik tijdens mijn baarvakantie talloze leuke blogs zou schrijven. Alle halve concepten zou ik verder uitwerken, ik wilde elke dag iets lekkers koken of bakken en alle recepten vereeuwigen, en daarnaast moest er ook nog een babykamer worden afgemaakt. Vier weken voor de uitgerekende datum ging ik met verlof, maar in die eerste week werkte ik thuis nog een beetje door. Geen probleem, want eerste kindjes komen toch meestal ruim na ‘de datum’ (uit betrouwbare bron hoorde ik dat de mediaan op 5 dagen na de uitgerekende datum ligt). Ik rekende er dus wel een beetje op dat ik alle tijd zou hebben.

1 maart baby

Lees meer

Fonetisch

Hoewel ik er alle begrip voor heb dat sommige mensen ‘cadeau’ als ‘kado’ schrijven, zijn er wat mij betreft toch echt ook wel grenzen aan fonetiseren. Vooral met namen heb ik daar last van. Zo schrok ik me onlangs de pleuris toen ik bij Studio Sport zag dat de broer van Luciano bij Cambuur speelt en Furdjel heet. Furdjel. Ik zie zo’n vader bij de gemeente staan en zeggen ‘Virgil’. Daar waren er in 1988 toch al zo’n 250 van aangegeven, dus de kans dat die ambtenaar dacht ‘je zal het wel als Furdjel‘ schrijven’ lijkt me nihil. Het zal een bewuste keuze zijn geweest. Maar wat, beste mensen, wát is daar de reden voor? Juist Furdjel zal massaal verkeerd geschreven worden – geen weldenkend mens komt toch op dat idee?

Bij het kiezen van een naam voor onze aanstaande baby was het vrij duidelijk dat we een naam wilden die je niet snel verkeerd uitspreekt of opschrijft, en waar bij voorkeur ook niet altijd gevraagd moet worden “met een a of met een e?” of “met of zonder h erachter?”. Verder mocht het ook niet met een F beginnen, want in combinatie met de achternaam van de man (die ons kind krijgt) staat er dan FRietman op alle post, en tenzij ze een carrière als snackbarhouder ambieert leek dat ons niet een al te goed plan. Furdjel viel dus helaas af. Wat het wel is horen jullie binnenkort!

Baarvakantie

Zo. Na een aantal maanden vooral te hebben besteed aan werken en slapen, moet ik nu: ontspannen. De komende weken ben ik thuis en bereiden we alles voor op onze nieuwe huisgenote, die zich met een week of drie zal aandienen. Inmiddels zijn de meeste klussen in de babykamer gedaan, waardoor ik me kan storten op het wassen van alle doeken, kleertjes en babybeddengoed. En middagdutjes doen. En naar mijn buik kijken en proberen te beseffen: daar zit een echte baby in. Eentje die binnenkort in dat wiegje zal liggen. Met een truitje met een kat erop. En een mutsje op, want babies hebben heel snel een koud hoofd. Kruiken ernaast, waarvan mijn geliefde precies weet hoe je er een hydrofiele luier omheen moet knopen om te zorgen dat ze niet omrollen – hij heeft het boekje met de handleiding al uitgebreid bestudeerd. Een baby met of zonder haar, die heel veel huilt – of juist heel weinig, en die hoe dan ook ons hele leven op z’n kop gaat zetten. Ik begin steeds nieuwsgieriger te worden.

De baas zei: fijne baarvakantie. Ik probeer ervan te genieten.