Van

Over dat ik net C3PO ben

Een groot deel van mijn cinematografische nerdopvoeding vond plaats na mijn 25e. Hoewel de scifi-basis is gelegd door mijn vader, die ervoor heeft gezorgd dat ik door al die seizoenen Star Trek een aardig woordje Klingon spreek, heeft de man mij pas enkele jaren geleden laten kennismaken met Star Wars. Die oude films vond ik best vermakelijk, maar één personage haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Darth Vader is geen lieverdje, maar wie ik écht niet kan uitstaan is: C3PO.

Hoewel de anderen er ook een handje van hebben, is hij degene die het vaakst de piepjes van R2D2 vertaalt door dingen te zeggen als “oh ja, goed dat je zegt dat we die kant op moeten” en “wat zeg je? dat Master Luke in die grot zit?”. Je zou kunnen denken dat ik me aan R2D2 zou moeten ergeren, maar die kan er ook niks aan doen dat hij alleen kan piepen. Het vertalen is mijn probleem. Vaak volstrekt overbodig, want je kunt ook zeggen “okee bedankt” en dan de kant oplopen die R2D2 piepte. Een sterke onderschatting van ons als kijker, maar blijkbaar was George Lucas ervan overtuigd dat het publiek bij zijn films dan zou denken “hoezo, ‘bedankt’??? En waarom loopt C3PO nu die kant op?? Wat zou R2D2 in vredesnaam bedoeld hebben met die piepjes? Ik snap er niks van!!!!” en dan boos de bioscoop uit zou lopen.

C3PO en R2D2 (bron)

Maar waarom ik dit schrijf. Ik heb dus een hekel aan dat infantiele ge-vertaal. Maar ik doe het zelf nu de ganse dag. Mijn kind is een soort R2D2 en haalt de C3PO in mij naar boven. Er wordt wat onverstaanbaars gebrabbeld, en ik zeg “inderdaad, dat is een kip” of “ik snap wel dat je geen zin hebt maar het moet toch” of “ja! een appel!”. Gelukkig lijkt zij, in tegenstelling tot R2D2, wel een ontwikkeling door te maken. En ik doe het voor háár, niet voor de kijker.

Wakkere wetenschappers

Zoals je misschien weet, werk ik als onderzoeker bij de Universiteit Twente. Daar heb ik heel wat collega’s. Een van hen, die inmiddels ergens anders werkt, deelde vandaag een bericht op Facebook. Het ging over het afschaffen van schoolvakken in het Finse onderwijs. Tot zover niets geks. Behalve dan dat het een bericht was dat was gedeeld op de website van het blog van Wakkere Mensen, een blog voor ontwakende en bewuste mensen.

Dit blog wordt gerund door een heel gewoon echtpaar, Martien en Ine, uit het zuiden des lands. Ze zijn “beide erg geïnteresseerd in alles wat te maken heeft met het vinden van de juiste weg naar een gelukkiger leven”. Ze zijn toen samen “gaan zoeken naar antwoorden, en hebben veel mogen leren en lezen op het gebied van spiritualiteit, buitenaards leven, ufo’s, zelfgenezing, meditatie en gezondheid.” Dat heeft ertoe geleid dat ze zelfs een UFO in hun achtertuin konden zien, waar ze mee konden communiceren!!

Hoewel Martien en Ine dus heel veel werk steken in dit blog (en dat doen ze “met heel veel liefde en voor het Hoogste Goed, omdat wij willen dat ook u deel gaat uitmaken van de nieuwe liefdevolle wereld”) konden helaas niet al hun vrienden dit begrijpen. “We zijn vele vrienden verloren, omdat we nu een spiritueel leven leiden, echter hebben wij er vele nieuwe echte vrienden voor teruggekregen die ons met liefde en respect behandelen, precies zoals zijzelf behandeld willen worden.”

Eén van hun nieuwe, echte vrienden is bijvoorbeeld Kryon van de Magnetische dienst. Die Kryon “is hier om jullie mee op reis te nemen en jullie te verbinden met jullie innerlijke Goddelijkheid, want jullie zijn allemaal magische wezens van dit Universum, met een grootsheid die verder gaat dan jullie begrip” en “De Energie van Kryon komt naar jullie toe in Liefde en eerlijkheid en brengt specialistische informatie en kennis vanuit alle hoeken van het Universum om jullie bij te staan in het Ascensie proces.”

Maar terug naar de oorsprong van mijn bezoekje aan deze website: het bericht over het Finse onderwijs. Tien seconden googlen leert mij dat er heel veel vage sites zijn die dit bericht verspreiden, en ook dat er één is waar een genuanceerder verhaal staat. Om precies te zijn staat dat op OnderzoekOnderwijs.net. Nu kan natuurlijk alsnog elke malloot een site beginnen en die een titel met ‘onderzoek’ geven, om een beetje betrouwbaar te lijken. Maar deze is van een aantal onderwijswetenschappers die echt bestaan en gedegen onderzoek doen. Wat mij betreft een stuk betrouwbaarder dan de Wakkere Mensen. Dat zou ook mijn oud-collega toch moeten weten.

Nixon de worstenbaby

Vanmorgen vroeg mijn theezakje mij “wat is de raarste droom die je ooit hebt gehad?”.

Zonder twijfel: die over Nixon de worstenbaby. Nog voor de 20-weken echo droomde ik dat ik was bevallen van onze baby, en het was een jongetje. Maar niet zomaar een jongetje. Hij had een driehoekig hoofd, maar dan ondersteboven. Nou ja, zo dat de bovenkant breed was, en de onderkant smal – niet dat zijn ogen onderop zaten ofzo. Hij keek met heel zielige grote, waterige ogen. En hij had een neus als een worstje, een dikke streep midden over zijn gezicht. Maar vooral: hij zag er helemaal uit alsof hij van van die vieze ongebakken worst was gemaakt. Hij had een glad glibbervelletje, en was akelig onbestemd bleek-beige met groene en oranje spikkels. Zelf moest ik daar nogal aan wennen, maar de man vond het wel prima allemaal. Hij had hem al Nixon genoemd. En het goede nieuws was: even later vond ik Nixon ook lief.

Dus wat leerde ik hiervan: maak je geen zorgen, je vindt je eigen kind heus leuk. Zelfs als het Nixon de worstenbaby is. Ik vraag me nog steeds wel eens af hoe het met hem is. Maar ben vooral toch wel blij dat E. niet alleen ontzettend lief is, maar er ook toch niet uitziet als een alienachtig worstenwezentje. Hoe leuk ik haar in dat geval vast óók had gevonden.

Ezelsbruggetjes

Je hoeft tegenwoordig niet meer op kantoor te zijn om fijn contact te hebben met je collega’s. Wij gebruiken Lync, wat eigenlijk inhoudt dat je de ganse dag met elkaar kunt msn’en. Inclusief smilies, waarbij onze favorieten zijn:

  • die die heel hard met zijn hoofd tegen de muur bonkt – als er weer eens iets gebeurt waar we niet blij van worden
  • die met een bivakmuts, die wegduikt – als we iets moeten doen maar dat niet willen
  • die met een aureooltje – als we iets misschien wel een beetje bewust toch nog niet hebben gedaan

Deze vrijdagmiddag hielpen collega’s A en E ons eerst met het aanpassen van een tekst, vervolgens vroeg E om een verklaring van een rare uitkomst, en toen kwam A met het verzoek:

nou, als je me kunt vertellen waarom sin(3/8pi) gelijk is aan cos(1/8pi) dan hoor ik dat heeuulll graag

Dat kon niemand. Ik kwam niet verder dan: “kijk in je BINAS!” En ook dat alleen omdat ik onlangs wat studenten heb begeleid die leraar natuurkunde willen worden, en die zeggen dat elk kwartier. Lees meer

Ergernis

Om te beginnen: je ergert je ergens aan, iets irriteert je. Mensen die zeggen “ik irriteer me aan …”: dat is fout. Ik erger me onder andere aan dit soort fouten. En aan nog veel meer. Want ik erger me dus nogal snel. Vaak. Aan veel. Regelmatig aan dingen, zoals honderdduizend updates die ineens geïnstalleerd moeten worden, dat je in prezi nog steeds geen dingen kunt laten verdwijnen, of een koffie-automaat met een storing. Maar vooral aan andere mensen. Lees meer

Hoe je ook kunt vertellen dat je zwanger bent

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik ’s morgens in alle vroegte over een zwangerschapstest plaste. Nog voor ik goed en wel mijn broek had opgehesen, stond daar een heel dikke streep. Enigszins verbijsterd maakte ik de man wat beter wakker, en een half uur later fietste ik naar het station voor een weekendje Stockholm met mijn moeder. Dat zij oma ging worden vertelde ik dat weekend nog niet. Ik geloofde het zelf nog niet eens.

Op zoek naar allerhande nuttige informatie, kwam ik ook langs ongeveer duizend websites met 10, 7 of 28 manieren om op een originele manier te vertellen dat je zwanger bent. Onlangs werd mij op Facebook een Zwitsal-bericht voorgesteld, waarin een overactieve medewerker van de klantenservice op elke reactie op de vraag “Hoe kondigde jij het grote nieuws aan?” reageerde met “Oh wat leuk” of “Wat origineel!” of “Gefeliciteerd met je zwangerschap!!!!”.
Hieronder heb ik speciaal voor jullie een mini-collage gemaakt met een aantal antwoorden van willekeurige mensen die ik ook niet ken:

manieren om te vertellen dat je zwanger bent

Lees meer

Agressie

Normaal gesproken had ik de hele bende al in elkaar geramd” aldus een jochie van een jaar of acht op de fiets tegen de vrouw die naast hem reed, gebaseerd op leeftijd en brilmontuur vermoedelijk zijn moeder. De man en ik keken elkaar verbaasd aan: hoorden we dat nu goed? Volgens mij was het een trots jong, dat zojuist zijn eerste les anger management in de praktijk had gebracht: “Luister eens mama, vanmiddag was Delano me dus weer aan het uitdagen he, en ik vond het heel, heel moeilijk maar ik deed precies wat ik had geleerd namelijk heel diep inademen en rustig tot tien tellen en toen zei ik ‘zou je daar wellicht mee willen ophouden’ en hij deed het toen ook! Ik vind het echt supergoed van mezelf, normaal gesproken had ik de hele bende al in elkaar geramd.” Volgens mijn geliefde was het gewoon een agressief rotjochie.

En toen ging ik eens nadenken. Ben je nog wel een agressief rotjochie als je normaal gesproken de hele bende in elkaar had geramd, maar nu niet? Ben ik een agressieve rotmevrouw omdat ik in mijn hoofd de hele bende in elkaar zou willen rammen, maar het niet doe? Is die intentie belangrijker dan de actie? Als je iets per ongeluk doet, voelt het toch als minder erg dan wanneer je datzelfde expres deed. Je kon er dan immers niks aan doen. Rechters houden daar ook rekening mee, ‘dood door schuld’ is iets anders dan ‘moord met voorbedachte rade’.

Het agressieve rotmonster in mij komt regelmatig naar boven. Op mijn werk, als mijn computer vastloopt – natuurlijk precies op het moment dat ik met iets ingewikkelds bezig ben. Thuis, als ik mijn hoofd weer eens stoot tegen de punt van het keukenkastje dat ik daar toch echt zelf heb opgehangen. Maar het allervaakst: in de trein. Als er mensen (die toevallig vaak bejaarden zijn) nog voor de deuren goed en wel open zijn willen instappen, terwijl er eerst nog honderd mensen uit willen. Als mensen hun nagels knippen in de trein, brrr. Als er mensen in de stiltecoupé gaan praten “omdat die toch wordt afgeschaft”, “omdat dat niet geldt buiten de spits” of “omdat dat niet geldt in de spits”. Normaal gesproken zou ik er wat van zeggen. Maar als die mensen tegen elkaar zeggen “moeten we in Den Bosch overstappen?” en het antwoord is “nee, in ’s Hertogenbosch” denk ik toch dat dat weinig zin heeft. Diep van binnen gaf het agressieve monstertje de hoop op.

In de prijzen

Winnen is altijd leuk. Ik denk vaak dat ik niet zo heel competetief ben ingesteld, maar eigenlijk is dat lariekoek. Maar ik denk toch ook dat ik minder graag wil winnen dan sommige mensen. Topsporters bijvoorbeeld. Ik heb geen topsportmentaliteit. Topsporters willen écht winnen. Omdat het gaaf is om de állerbeste te zijn, denk ik. Want voor de prijzen hoef je het vaak niet te doen. Gisteren keek ik, samen met de buurvrouw, naar de Giro op Studio Sport. Eigenlijk keken we voetbal op Fox, maar iemand was met haar billen op de afstandsbediening gaan zitten, en als je je tv per ongeluk uit hebt gezet moet je opnieuw een dagpas kopen en dat vonden we onzin. Lees meer

Geboortekaartje

Toen de baby er al drie weken was, kreeg ik een mail van iemand van een website, met het verzoek een blog te schrijven over mijn zwangerschap en daarbij een geboortekaartjeswebsite te noemen. Ik zou daar dan zelf ook geboortekaartjes mogen bestellen, en mijn lezers een kortingscode aanbieden. Dat ging dus niet gebeuren, om te beginnen omdat de baby er al was en de website niet bestaat (??), maar ook omdat wij geen geboortekaartje van een dergelijke (wel-bestaande) website wilden. De man is immers illustrator, dus het stond al lang vast dat hij het kaartje zou maken. Maar naast die tekening, moest er ook tekst… Lees meer

Vissenkind

Toen wij aan mijn familie vertelden dat we een baby gingen krijgen, en dat deze op 1 maart werd verwacht, zei mijn oma: “oooh wat leuk! Een vissenkind!”. Nu vind ik dat op zich niet zo interessant, maar aangezien het sterrenbeeld ‘vissen’ van 20 februari tot 20 maart loopt, was er best nog kans op een misconstellationetenbaby! Maar ja, ze kwam toch op de 22e, en is dus inderdaad een visje. Lees meer