Van huis

Mooi

Gisteren, toen ik de vloeren boven voor de eerste keer aan het schuren was, werd er aangebeld. Het was meneer T., die ietwat zenuwachtig door het raampje van de voordeur keek. Hij had nog een wandcontactdoos van de slaapkamer en kwam die even brengen. Maar misschien was hij vooral nieuwsgierig. Het was best even lastig om zijn oude huis zo te zien, zei hij, we hadden zoveel overhoop gehaald. Maar hij vond het mooi. Ik ben het met hem eens.

Als meneer T. de afgelopen 45 jaar door de voordeur kwam, zag hij dit:

gang2

En nu dit (maar dan hopelijk scherp):

P1040256

Keuken

keuken

P1040230

P1040251
Ja, dat is een dubbele oven! Er komen nog laden, deurtjes en een werkblad. En het geheel wordt verder nog wel enigszins afgewerkt. Maar toch!!

Woonkamer

woonkamer2

P1040253
Hier komt nog een parketvloer, radiatorombouw en vaste kast. En ook doen we andere gordijnen (hopelijk sneller dan in ons huidige huis, waar na vier jaar nog steeds de paarse luxaflex van de vorige bewoonster hangen…)

Slaapkamer

P1040237
als je een vloer schuurt, wordt het een stoffige bende

Er doorheen

We zijn ruim drie weken vrijwel fulltime aan het klussen geweest. Even voor de goede orde: dat is meer dan 40 uur per week. Best wel veel meer. Eigenlijk deden we niet anders dan klussen, eten en slapen. En douchen om dat stof een beetje uit onze neus en oren te krijgen. En nadenken over wat we nog allemaal moeten doen en hoe we dat het best kunnen aanpakken.
Mensen die langskomen – of die ons van gepaste afstand bestuderen – vragen of het niet tegenvalt. Of we het nog volhouden. Of het niet verschrikkelijk is. Of we het nog zien zitten. Of we niet liever een nieuwbouwhuis hadden gekocht. Of we er geen spijt van hebben. Het is immers zo veel. Zo hard werken. Zo onoverzichtelijk. Zo vermoeiend. Zo oud. Zo slecht geïsoleerd. Zo nog-lang-niet een comfortabel huis om in te wonen.

Maar wat je bij ons huis moet doen is dit: er doorheen kijken. Zowel toen je naar de funda-foto’s keek als nu. Het is wel veel, en misschien niet al te overzichtelijk, maar in elke ruimte gebeurt haast elke dag wel wat. Ik zie dat we alles dat we niet mooi vonden hebben gesloopt en gestript, en dat het nu alweer is opgebouwd tot iets dat wél mooi (en geïsoleerd) is en ‘alleen nog’ hoeft te worden afgewerkt – maar mijn definitie van ‘afwerken’ is wellicht iets breder dan die van de meeste mensen.
Deze week zijn wij wat meer op ons ‘gewone werk’ waardoor in het huis ruimte is voor stukadoors en tegelzetters, die – eerlijk is eerlijk – een stuk efficiënter werken dan wijzelf. De slaapkamer is klaar voor de laatste fase, de badkamer vordert zeer gestaag en eind deze week gaan we een keuken bouwen. Volgende week staat het stuken van de woonkamer op de agenda, en een week later wordt daar een vloer gelegd. Als het aan ons ligt is het eind oktober niet alleen bewoonbaar, het is dan ook bewoond.

En dan nu: foto’s.

Badkamer

P1040188
eerst was ik al blij met het bad
P1040207
douche-muurtjes metselen is echt heel leuk – vooral als de betonblokken niet met de hand gezaagd hoeven worden
P1040220
de tegelzetter is aan het werk!

Atelier

P1040176
het plafond moest er deels uit – en daarna weer in
P1040213
regelwerk voor isolatie van de buitenmuur
nu is het een echte muur
hoppa stucstrijken maar - hij kan dat wel
hoppa stucstrijken maar – hij kan dat wel
dank u zeer, stukadorenbazen
dank u zeer, stukadorenbazen

Slaapkamer

bijna klaar, duidelijk
bijna klaar, duidelijk

En dit is dus alleen boven! Beneden wordt ook prachtig.

IMG-20140912-WA0001
mét spierballen gaat dit stukken sneller, beter en ook nog zonder klontjes – ik ben totaal ongeschikt voor stucwerk in de breedste zin des woords

Op heterdaad

Vanmorgen betrapte ik een onverlaat op heterdaad (ik zeg altijd maar zo: als je kunt rijmen, vooral doen). Het was jammer dat ik het pas doorhad toen hij (of zij?) alweer was verdwenen, geschrokken van het feit dat ik rustig naar de poort liep om te kijken of een klushulp had bedacht dat we daar óók nog mee aan de slag moesten. Toen ik de deur open had gemaakt (met een sleutel – diegene had hopelijk toch wel eerst ontdekt dat dat slopen ‘nodig’ was) was er niemand meer in het steegje. Maar er zaten heel wat planken los, en niet omdat de buurman er met zijn groenbak tegenaan was gebotst.
Welke malloot breekt de schutting van een klushuis af, terwijl je er volgens mijn lief net zo makkelijk overheen kan klimmen? Misschien omdat je dan zakken stuc-gips van 25 kilo niet over dat muurtje heen zou hoeven tillen? Of ging het om de gereedschappen? Had dan het ruitje van de voordeur ingetikt, want ze staan binnen en de sloten daar moeten nog vervangen worden – het is nu kinderlijk eenvoudig om binnen te komen. En hee, als je dan toch nadenkt over wat je doet, doe het dan bijvoorbeeld niet om kwart voor acht op maandagmorgen, als iedereen zijn afval aan de straat moet zetten en de klussers weer van start gaan. Maar blijf liever helemaal weg. Want ik wil me graag superveilig voelen in ons nieuwe huis.

P1040184
dat het oud en een beetje verrot is, betekent niet dat het ook gesloopt moet worden

Het leuke nieuws is: inmiddels zijn we in de opbouw-fase. Ik heb een deur – waar overheen was behangen – dichtgemetseld. Ook heb ik geleerd dat stuken echt moeilijk is, vooral als je het recht en glad wilt doen. De badkamer is voorzien van een bad, dus eigenlijk al bijna klaar. Op wat laatste vierkante centimeters na zijn alle behangresten verwijderd, en de plafonds zijn extra goed vastgeschroefd dus kunnen ook gestukadoord worden. Het muurtje in het atelier is verder doorgebroken, de schuifdeur in de slaapkamer is dichtgeplamuurd en met een beetje geluk kunnen we eind deze week al in het nieuwe huis naar de wc. Op het prioriteitenlijstje is alleen wat hoger komen te staan: nieuwe sloten, en de verrotte delen van de schutting repareren.

P1040174
het heet niet voor niets een bad-kamer
P1040188
later doen we er gewoon water in, met sop en bubbels. Dit is wel handig om stuc-stof van je hoofd en armen te wassen. En het moet voor het gewicht en iets technisch. Aangezien Herman het zegt, doen we het.
P1040185
wajoo – ook nog een ketel! Een wárm bad kan straks dus ook!
P1040164
Netjes stuken wil mij nog niet luken

 

Wat je niet ziet

Het Kinderen voor Kinderen-koor zong het al in 1987:

Wat je niet ziet, bestaat niet
Wat je niet ziet, ontgaat je helemaal 

Nu wil ik niet direct beweren dat ik het met dat eerste eens ben. Er bestaat immers genoeg dat ik niet kan zien, maar waarvan ik toch met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aanneem dat het er wel is. Van vitaminen tot de planeet Saturnus, om maar wat te noemen. Maar dat wat je niet ziet je ontgaat, daar zit wel degelijk wat in. Op dit moment ontgaat het ons volstrekt niet dat ons hele huis is gestript tot op de baksteen. Maar straks ziet niemand daar meer wat van. Die rechte muur is dan gewoon een rechte muur, en niet meer die muur waar mijn geliefde en de buurman anderhalve dag vloekend en tierend een isolatiewand tegenaan hebben geplaatst. Die badkamer wordt ongetwijfeld prachtig, maar dat zwager B een hele ochtend nodig had om dat gat voor de drain te bikken is nergens meer uit af te leiden. De keuken is over een paar weken een ontzettend fijne plek, maar dat mijn zusje er met zorg alle tegellijmresten heeft weggebeiteld is niet te zien.

Hierbij daarom een extra nadrukkelijke HULDE aan al die mensen die ons helpen met alles dat later onzichtbaar zal blijven, maar waar we echt niet zonder kunnen. Hoewel we het niet meer kunnen zien, weten wij het heus. En we waarderen het als een malle.

P1040085
de laatste! (nu alleen boven nog een muurtje…)
P1040120
behang afschrobben is een serieuze aangelegenheid
P1040098
(deze foto wil met geen mogelijkheid rechtop, maar in het echt is het ook een dwarse jongen)
P1040108
staat ‘r goed, of niet dan?!

Klusconstateringen

Na een dag of vier volop klussen – of eigenlijk: slopen – ben ik weer wat wijsheid rijker.

Van slopen krijg ik honger als een bouwvakker, maar kom ik niet aan eten toe omdat er steeds wel een klusje ‘nog even’ afgemaakt kan worden. Krijg ik inzicht in ons hele huis, van de kruipkelder tot de balken onder het dak. Krijg ik spierpijn op de gekste plekken, en blaren op de meest logische. Blauwe plekken, schrammen en verkrampte handen. En grijze snotjes.

Maar bovenal krijgen we straks een heel, heel, heel erg mooi huis. Ik ben nu al dolgelukkig.

P1040019
wij nemen ‘een open keuken’ erg letterlijk
P1040058
grapje, hij is alweer dicht
P1040067
kijk toch hoe gezellig!
2014-09-01 16.40.41
zo was het eerst

 

P1040040
ook de badkamer kan beter
P1040049
al flink opgeknapt, zoals je ziet
P1040072
dit komt er allemaal in

 

P1040045
gehoorbeschermers zijn mijn favoriete accessoire
P1040056
dit zijn heel veel zware dingen die aan het eind van de dag nog naar binnen gedragen moesten worden
P1040076
kale trap – met dank aan Mariët en Willy
P1040068
kale gang, met dank aan mijzelf en de Kango

 

Van start

Een dag duurt echt heel erg lang als je om half zeven wakker stuitert en dan tot half drie moet wachten tot de eindinspectie. Gelukkig kon ik me intussen uitleven op het maken van pompoen-wortel-linzen-soep en taart met lemoncurd en witte chocola. Meneer T. moest even slikken, bij dat laatste rondje door het huis waar hij vijfenveertig jaar had gewoond, maar hij wenste ons ook alle geluk. Bij de notaris moest er natuurlijk opnieuw lang gewacht worden, maar om kwart over vier stapten we, een paar sleutels en het bijbehorende huis rijker, weer op de fiets.

2014-09-01 16.35.38 2014-09-01 16.37.06
2014-09-01 16.36.56
Nog voor ik klaar was met de voor-foto’s beneden had mijn lief de bovenverdieping al van vloerbedekking ontdaan. Intussen was ik zelf vast losgegaan op het laminaat dat tegen de kelderdeur was getimmerd. De rest van de avond vermaakten wij en een stel vrienden ons met het demonteren van de keuken, het lostrekken van al het behang en het verwijderen van de rare rubberlaag van de trap. Mijn moeder en zusje kwamen aan toen de biertjes al op waren en wij inmiddels vrij uitgeput in ons andere huis op de bank waren geploft.

Vanmorgen konden we alwéér niet meteen aan de slag. Eerst werden we ‘in de echt verbonden’ zoals de mevrouw van de gemeente het noemde. Wij waren er zelf om ons partnerschap te registreren. Met onze moeders, de buurvrouw en haar geliefde als getuigen, en mijn schoonvader als fotograaf zodat hij niet – zoals mijn zusje, met de hond – buiten zou hoeven wachten. Hij naam zijn taak erg, erg serieus. De reportage volgt later (of niet).

Hoewel we er niet te romantisch over deden, was het toch eigenlijk wel heel erg lief: zeggen dat je heus, echt, zeker van plan bent eeuwig samen te blijven. En ook dat hij me over de drempel ging dragen.

En toen…. was er taart en koffie in ‘het nieuwe huis’ en konden we eindelijk groots aan de slag. Schouw eruit, vloeren weg, keuken volledig verdwenen, sanitair in de bouwcontainer, met een fikse hamer alle tegels wegbikken. Je zou haast denken dat we er binnen twee maanden kunnen wonen!

2014-09-02 16.40.25 2014-09-02 11.49.24

2014-09-02 11.48.30

Aftellen

Met Sinterklaas krijgen wij traditiegetrouw een Adventkalender van oma. Vroeger moesten mijn zusje en ik die delen: ik mocht op de even dagen het hokje openmaken, zij op de oneven. Tegenwoordig krijgen we allebei een eigen, wat wel praktisch is aangezien we zo’n 125 kilometer bij elkaar vandaan wonen. En daarbij mogen we ze nu delen met onze geliefdes.
Mijn zusje houdt van aftellen. Hoewel ze op 23 juni jarig is, begon ze het liefst in januari al met het afstrepen van het aantal nachtjes tot De Grote Dag. Ook een traditie: dat ik een verjaardags-aftel-kalender voor haar maak (die op 1 juni begint, je moet niet overdrijven).

Aftellen tot mijn verjaardag heb ik, voor zover ik me kan herinneren, nooit erg serieus gedaan. Tot andere dingen ook niet. Tot nu. Eerst was het in weken. Vanaf vandaag mag het in nachtjes, vind ik. Nog twintig!

Op schema

Om aan het eind van het jaar daadwerkelijk te kunnen kijken of ik me aan mijn voornemens heb gehouden en mijn doelen heb behaald, plaatste ik op 1 januari mijn lijstje goede voornemens.

We zitten inmiddels op de helft, een mooi moment om te kijken of ik wel op schema lig.

Behaald:
  • Een grotemensenhuis kopen: YEAH! Op 1 september krijgen we de sleutel!!
  • Zelf loempia’s maken: op 4 januari al gedaan, een succes.
    Wel wil ik ook nog springrolls maken van rijstpapier.
  • Een echte halve marathon lopen: op 27 april in Enschede volbracht (in 2.03.34)
Op schema: 
  • Minimaal 520 kilometer rennen: inmiddels staat de teller op 351.3
Ongeveer op schema:
  • Drie artikelen schrijven: het zijn er nu wel anderhalf-bijna-twee, maar de tijd vliegt…
  • Minstens vier soorten brood bakken: kwarkbroodjes, bananenbrood en ‘saai bruin brood’, maar dit kan veel beter.
Niet mee bezig: 
  • Accepteren dat ik 30 word. Als je daar niet mee bezig bent, gaat het misschien wel vanzelf?
Dit kan pas na 1 september, want nieuw huis:
  • Een kippenhok timmeren: dat wordt waarschijnlijk pas volgend voorjaar.
  • Op tijd boerenkool planten: moet lukken! 

Al met al geen slechte score.

Vaatwassers

Wij willen in ons nieuwe huis in onze nieuwe keuken graag een vaatwasser. Eigenlijk vind ik de afwas doen niet eens vervelend, het is dat aanrecht vol kommetjes met aangekoekte havermout, glazen met ranjarandjes en koffiekopjes met zo’n rare smurrie onderin dat een vaatwasser zo aanlokkelijk maakt. Vies? Hop, in de vaatwasser ermee.
Het klusje dat ‘afwassen’ gaat vervangen, is ‘de vaatwasser uitruimen’. Dat vind ik dus wel stom. Maar daar heb ik iets op bedacht! Eigenlijk gebruiken wij vrijwel elke dag dezelfde dingen: ik een kommetje voor mijn havermout, van mijn lief een voor yoghurt. Een koffie- en theekopje. Een lunch-bord als hij niet vergeet te eten. Een stuk of twee glazen. Een snijplank en mesje. Twee borden of kommen voor het avondeten, en wat pannen. Meestal ook wel elke dag ongeveer dezelfde.

Waarom zou je elke ochtend een vaatwasser leegruimen, om er diezelfde dag weer precies dezelfde dingen smerig in terug te zetten? Dus ik bedacht een fantastisch systeem: twee vaatwassers, waarvan de ‘schone’ eigenlijk het keukenkastje-voor-je-dagelijkse-spullen is.
Als je googlet op ‘twee vaatwassers’ kom je onder andere bij deze pagina, waar ze zeggen dat je best een dubbele vaatwasser kunt nemen om verschillende soorten afwas achter de verschillende deurtjes te zetten. Dat vind ik onzin, maar ik heb wel mooi het plaatje gebruikt om mijn systeem duidelijk te maken. Zie onder. Spreekt voor zich, toch?

De enige vraag is nu: is dit werkelijk briljant, of is er toch een reden waarom dit nog niet massaal is ingevoerd?

(oh ja, hier zeggen ze dat het heel ‘lux’ is)

Inflatie

Economie was nooit mijn sterkste vak. Meneer Rotten was van “het enige recht van de vrouw is het aanrecht” en sommeerde alle meisjes tijdens de eerste economieles achterin de klas te gaan zitten. De jongens, voor hen was dit prachtige vak bedoeld, mochten voorin komen zitten om zo optimaal te profiteren van zijn fantastische onderwijs. Jammer voor hem dat er slechts twee heren uit de hele VWO-lichting voor economie hadden gekozen, en hij dus ook een aantal meisjes voor zich moest dulden. Maar ik ging braaf achterin zitten en lette zo min mogelijk op. Eigenlijk had ik demonstratief kookboeken moeten gaan zitten lezen, maar dat bedenk ik nu pas en dat is rijkelijk laat.

Als ik wel had opgelet, was ik me misschien meer bewust geweest van de extreme inflatie die heeft plaatsgevonden. En dan met name op de huizenmarkt. Hoewel de grote ‘huizenbubbel’ alweer is ingeklapt, zijn de huizen nu aanmerkelijk duurder dan in, pak ‘m beet, 1968. Bij het koopcontract van ons nieuwe huis zit ook de koopakte uit dat jaar. Met de vermelding van de prijs. In guldens, want die had je toen nog. Vierentwintigduizend. Een brood kostte toen een kwartje, en het salaris zal er ook wel naar geweest zijn. Maar toch.