Van klussen

Wat je niet ziet

Het Kinderen voor Kinderen-koor zong het al in 1987:

Wat je niet ziet, bestaat niet
Wat je niet ziet, ontgaat je helemaal 

Nu wil ik niet direct beweren dat ik het met dat eerste eens ben. Er bestaat immers genoeg dat ik niet kan zien, maar waarvan ik toch met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aanneem dat het er wel is. Van vitaminen tot de planeet Saturnus, om maar wat te noemen. Maar dat wat je niet ziet je ontgaat, daar zit wel degelijk wat in. Op dit moment ontgaat het ons volstrekt niet dat ons hele huis is gestript tot op de baksteen. Maar straks ziet niemand daar meer wat van. Die rechte muur is dan gewoon een rechte muur, en niet meer die muur waar mijn geliefde en de buurman anderhalve dag vloekend en tierend een isolatiewand tegenaan hebben geplaatst. Die badkamer wordt ongetwijfeld prachtig, maar dat zwager B een hele ochtend nodig had om dat gat voor de drain te bikken is nergens meer uit af te leiden. De keuken is over een paar weken een ontzettend fijne plek, maar dat mijn zusje er met zorg alle tegellijmresten heeft weggebeiteld is niet te zien.

Hierbij daarom een extra nadrukkelijke HULDE aan al die mensen die ons helpen met alles dat later onzichtbaar zal blijven, maar waar we echt niet zonder kunnen. Hoewel we het niet meer kunnen zien, weten wij het heus. En we waarderen het als een malle.

P1040085
de laatste! (nu alleen boven nog een muurtje…)
P1040120
behang afschrobben is een serieuze aangelegenheid
P1040098
(deze foto wil met geen mogelijkheid rechtop, maar in het echt is het ook een dwarse jongen)
P1040108
staat ‘r goed, of niet dan?!

Klusconstateringen

Na een dag of vier volop klussen – of eigenlijk: slopen – ben ik weer wat wijsheid rijker.

Van slopen krijg ik honger als een bouwvakker, maar kom ik niet aan eten toe omdat er steeds wel een klusje ‘nog even’ afgemaakt kan worden. Krijg ik inzicht in ons hele huis, van de kruipkelder tot de balken onder het dak. Krijg ik spierpijn op de gekste plekken, en blaren op de meest logische. Blauwe plekken, schrammen en verkrampte handen. En grijze snotjes.

Maar bovenal krijgen we straks een heel, heel, heel erg mooi huis. Ik ben nu al dolgelukkig.

P1040019
wij nemen ‘een open keuken’ erg letterlijk
P1040058
grapje, hij is alweer dicht
P1040067
kijk toch hoe gezellig!
2014-09-01 16.40.41
zo was het eerst

 

P1040040
ook de badkamer kan beter
P1040049
al flink opgeknapt, zoals je ziet
P1040072
dit komt er allemaal in

 

P1040045
gehoorbeschermers zijn mijn favoriete accessoire
P1040056
dit zijn heel veel zware dingen die aan het eind van de dag nog naar binnen gedragen moesten worden
P1040076
kale trap – met dank aan Mariët en Willy
P1040068
kale gang, met dank aan mijzelf en de Kango

 

Van start

Een dag duurt echt heel erg lang als je om half zeven wakker stuitert en dan tot half drie moet wachten tot de eindinspectie. Gelukkig kon ik me intussen uitleven op het maken van pompoen-wortel-linzen-soep en taart met lemoncurd en witte chocola. Meneer T. moest even slikken, bij dat laatste rondje door het huis waar hij vijfenveertig jaar had gewoond, maar hij wenste ons ook alle geluk. Bij de notaris moest er natuurlijk opnieuw lang gewacht worden, maar om kwart over vier stapten we, een paar sleutels en het bijbehorende huis rijker, weer op de fiets.

2014-09-01 16.35.38 2014-09-01 16.37.06
2014-09-01 16.36.56
Nog voor ik klaar was met de voor-foto’s beneden had mijn lief de bovenverdieping al van vloerbedekking ontdaan. Intussen was ik zelf vast losgegaan op het laminaat dat tegen de kelderdeur was getimmerd. De rest van de avond vermaakten wij en een stel vrienden ons met het demonteren van de keuken, het lostrekken van al het behang en het verwijderen van de rare rubberlaag van de trap. Mijn moeder en zusje kwamen aan toen de biertjes al op waren en wij inmiddels vrij uitgeput in ons andere huis op de bank waren geploft.

Vanmorgen konden we alwéér niet meteen aan de slag. Eerst werden we ‘in de echt verbonden’ zoals de mevrouw van de gemeente het noemde. Wij waren er zelf om ons partnerschap te registreren. Met onze moeders, de buurvrouw en haar geliefde als getuigen, en mijn schoonvader als fotograaf zodat hij niet – zoals mijn zusje, met de hond – buiten zou hoeven wachten. Hij naam zijn taak erg, erg serieus. De reportage volgt later (of niet).

Hoewel we er niet te romantisch over deden, was het toch eigenlijk wel heel erg lief: zeggen dat je heus, echt, zeker van plan bent eeuwig samen te blijven. En ook dat hij me over de drempel ging dragen.

En toen…. was er taart en koffie in ‘het nieuwe huis’ en konden we eindelijk groots aan de slag. Schouw eruit, vloeren weg, keuken volledig verdwenen, sanitair in de bouwcontainer, met een fikse hamer alle tegels wegbikken. Je zou haast denken dat we er binnen twee maanden kunnen wonen!

2014-09-02 16.40.25 2014-09-02 11.49.24

2014-09-02 11.48.30