Ergernis

Om te beginnen: je ergert je ergens aan, iets irriteert je. Mensen die zeggen “ik irriteer me aan …”: dat is fout. Ik erger me onder andere aan dit soort fouten. En aan nog veel meer. Want ik erger me dus nogal snel. Vaak. Aan veel. Regelmatig aan dingen, zoals honderdduizend updates die ineens geïnstalleerd moeten worden, dat je in prezi nog steeds geen dingen kunt laten verdwijnen, of een koffie-automaat met een storing. Maar vooral aan andere mensen. Bijvoorbeeld:

  • mensen met fietsen, scootmobiels, wandelwagens en andere Grote Gevaartes, met name op de markt
  • mensen die tergend traag lopen of fietsen, waar dan ook
  • mensen die niet aan de kant gaan – of wel, maar dan precies uitwijken naar de kant waar ik ze aan het inhalen was
  • pauperjochies van 14 die in de Efteling alle schattige bange kleuters aan de kant duwen en dan “SUKKOL” tegen de stoom-briesende draak schreeuwen en hun handen in de schatkist steken
  • mensen die niet hun hand uitsteken op de fiets
  • mensen die niet hun richtingaanwijzer gebruiken in de auto
  • (ik schreef het al eerder) bejaarden die instappen als nog niet iedereen uit de trein is (ook niet-bejaarden vind ik irritant als ze dit doen), of mensen die door hebben dat ze in de stiltecoupé zitten en dan toch praten

Maar waar ik me nog het meest aan erger, is aan mensen die zich ergens aan ergeren. Zo vind ik het óók niet fijn als het meisje bij de kassa er een kwartier over doet om de dubbel aangeslagen hamburgers weer van de bon af te halen. Maar die mensen die dan nog voor mij staan en gaan staan zuchten en klagen en piepen en miepen, die vind ik dan irritanter dan het gebeuren an sich. En dan erger ik me dus aan die mensen, in plaats van aan het tergend trage kassameisje. En omdat ik het zielig voor haar vind dat die mensen zich zo opzichtig en vervelend ergeren, ben ik vervolgens extra vriendelijk voor haar.

Vaak erger ik me dus ook aan mijn eigen ergernis. Dat ik weer eens ingehouden briesend of diep zuchtend of met mijn ogen rollend iemand inhaal die gewoon lekker rustig aan het rondkijken is – en dat ik me dan realiseer (realiseren is wel wederkerig, beseffen niet: “ik besef me…” is fout) dat ik daar alleen mezelf mee heb. Nou ja, en die mensen soms, want als ik zelf lekker rustig rondkijk en iemand haalt mij geërgerd in denk ik ook “doe effe relaxed”. Dus ik heb mij voorgenomen: ik ga mij minder ergeren.

Toen ging ik tips zoeken en kwam bij dit stuk: Wat ergernissen zeggen over jezelf. Het eerste dat me opviel was de kop ‘Iritaties: je ontkomt er niet aan’. En ik dacht meteen “DAT IS MET TWEE RR’EN!” Het gaat dus nog niet zo goed.

3 reacties

  1. Olga zegt:

    Jup, ik vind dat dus ook vervelend. Als ik merk dat ik de stink eye aan anderen geef omdat ik hun gedrag niet trek. Ik zou zo graag tevreden willen zijn. Ik ben net begonnen in het boek van Oprah en wat ik nu al heb geleerd is: ‘dankjewel’ zeggen de hele dag door zeggen in je hoofd al een heleboel doet. ‘Dankjewel dat de trein op tijd is, dankjewel dat ik een fiets heb, dankjewel dat ik vrije tijd heb om naar de Efteling te gaan.’ Ik ga ’t eens proberen, jij ook? ^_^

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *