Euroceaniavision

Deze week zat ik met een stel experts op het gebied van leerkrachtkwaliteit in een workshop, gericht op meer internationale samenwerking en kennisdeling. Wat ik (onder andere) heb geleerd is dit: Australië doet dit jaar ook mee aan het songfestival. Het zestigjarig jubileum (een enthousiaste collega was overtuigd van het tweehonderdjarig bestaan) van het Songfestival was een mooie gelegenheid om ook onze vrienden van de andere kant van de wereld te laten deelnemen. Ze zijn daar namelijk groter Eurovision-fan dan in het gemiddelde oostblokland.

Omdat Australië op uitnodiging meedoet, is besloten dat de Australische inzending direct geplaatst is voor de finale, samen met Frankrijk, Spanje, Duitsland, Italië en het Verenigd Koninkrijk – die betalen namelijk het meest mee aan de organisatie – en natuurlijk Oostenrijk, het land dat het hele festijn mag organiseren omdat ze vorig jaar gewonnen hebben. Daarnaast tien finalisten per halve finale, dus zevenentwintig in totaal.

De belangrijkste vraag is natuurlijk: wat gebeurt er als Guy Sebastian de meeste punten in de wacht weet te slepen? Moet het hele circus dan volgend jaar naar Australië? En mogen Nieuw-Zeeland, Papoea-Nieuw-Guinea en al die kleine eilandjes dan ook meedoen? Als ik google ‘Wat gebeurt er als Australië het songfestival wint’ lees ik bij de eerste hit: “Als dat gebeurt zal het Eurovisie Songfestival niet in Australië worden gehouden maar waarschijnlijk in Duitsland.” Een gemiste kans. Deelname van Samoa, Micronesië en Kiribati leek me nu juist een waardevolle toevoeging – op naar Euroceaniavision! Het schijnt overigens dat dit voornamelijk op basis van financiële motieven is besloten. En ik maar denken dat het om de liedjes ging…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *