Kattenpraatjes

Wat ik jammer vind: dat Ockels niet kan praten. Desondanks was het vanaf de verhuizing overduidelijk dat hij het buitenspelen miste. Urenlang zat hij voor de tuindeur naar buiten te koekeloeren, en staarde ons van achter het slaapkamerraam meewarig na als we met de fiets vertrokken. Toen hij vorige week eindelijk naar buiten mocht, was hij schattig nerveus maar vooral door het dolle. Binnen vijf minuten had hij de tuin verlaten en ging op avontuur, in een buurt die hij altijd van drie huizen verder had verkend. Na een uurtje kwam hij braaf terug toen we hem riepen, maar eenmaal binnen betekende dat gemauw terwijl hij aan de keukendeur hing ongetwijfeld “laat me toch weer gaa-haa-haan”. Dat snapte ik wel, maar mijn “voor het donker thuiskomen!” was aan dovemanskattenoren gericht. Pas zaterdagochtend om half acht hoorden we een zielig mauwtje en, omdat ik een kwartier eerder de deur had opengezet, een gedender op de trap. Diezelfde dag haalde ik een kattenluik, waar ik vervolgens een te klein gat voor heb gezaagd. Daar ga ik vanavond mee aan de slag, maar Ockels maakt het niet uit: hij kan nu alweer naar hartelust van binnen naar buiten en terug.

Spinnen, kopjes geven en mauwen snap ik heel behoorlijk. Maar ik zal er wel nooit achter komen of die gestreepte met die rare oortjes zijn vriend is, of hij bang is voor die dikke grijze, en waar hij altijd naartoe gaat als hij de halve nacht wegblijft.

2015-01-02 10.18.11
Dit was toen hij nog zielig was.

3 reacties

  1. Dina zegt:

    OOOH ik vind het ook zo jammer dat Mango, Hamlet en Daisy niet kunnen praten. Mango komt soms ook niet voor het donker thuis en ik zie haar soms ook wel eens in de steeg met KATERS. Verdorie. Voor het donker thuiskomen dame.

  2. Olga zegt:

    Heb je die BBC documentaire gezien waar ze katten een camera en gps omhangen zodat ze kunnen zien waar ze heengaan? Secret life of cat heet ie volgens mij. Superrrrrleuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *