Nixon de worstenbaby

Vanmorgen vroeg mijn theezakje mij “wat is de raarste droom die je ooit hebt gehad?”.

Zonder twijfel: die over Nixon de worstenbaby. Nog voor de 20-weken echo droomde ik dat ik was bevallen van onze baby, en het was een jongetje. Maar niet zomaar een jongetje. Hij had een driehoekig hoofd, maar dan ondersteboven. Nou ja, zo dat de bovenkant breed was, en de onderkant smal – niet dat zijn ogen onderop zaten ofzo. Hij keek met heel zielige grote, waterige ogen. En hij had een neus als een worstje, een dikke streep midden over zijn gezicht. Maar vooral: hij zag er helemaal uit alsof hij van van die vieze ongebakken worst was gemaakt. Hij had een glad glibbervelletje, en was akelig onbestemd bleek-beige met groene en oranje spikkels. Zelf moest ik daar nogal aan wennen, maar de man vond het wel prima allemaal. Hij had hem al Nixon genoemd. En het goede nieuws was: even later vond ik Nixon ook lief.

Dus wat leerde ik hiervan: maak je geen zorgen, je vindt je eigen kind heus leuk. Zelfs als het Nixon de worstenbaby is. Ik vraag me nog steeds wel eens af hoe het met hem is. Maar ben vooral toch wel blij dat E. niet alleen ontzettend lief is, maar er ook toch niet uitziet als een alienachtig worstenwezentje. Hoe leuk ik haar in dat geval vast óók had gevonden.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *