Over dat ik net C3PO ben

Een groot deel van mijn cinematografische nerdopvoeding vond plaats na mijn 25e. Hoewel de scifi-basis is gelegd door mijn vader, die ervoor heeft gezorgd dat ik door al die seizoenen Star Trek een aardig woordje Klingon spreek, heeft de man mij pas enkele jaren geleden laten kennismaken met Star Wars. Die oude films vond ik best vermakelijk, maar één personage haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Darth Vader is geen lieverdje, maar wie ik écht niet kan uitstaan is: C3PO.

Hoewel de anderen er ook een handje van hebben, is hij degene die het vaakst de piepjes van R2D2 vertaalt door dingen te zeggen als “oh ja, goed dat je zegt dat we die kant op moeten” en “wat zeg je? dat Master Luke in die grot zit?”. Je zou kunnen denken dat ik me aan R2D2 zou moeten ergeren, maar die kan er ook niks aan doen dat hij alleen kan piepen. Het vertalen is mijn probleem. Vaak volstrekt overbodig, want je kunt ook zeggen “okee bedankt” en dan de kant oplopen die R2D2 piepte. Een sterke onderschatting van ons als kijker, maar blijkbaar was George Lucas ervan overtuigd dat het publiek bij zijn films dan zou denken “hoezo, ‘bedankt’??? En waarom loopt C3PO nu die kant op?? Wat zou R2D2 in vredesnaam bedoeld hebben met die piepjes? Ik snap er niks van!!!!” en dan boos de bioscoop uit zou lopen.

C3PO en R2D2 (bron)

Maar waarom ik dit schrijf. Ik heb dus een hekel aan dat infantiele ge-vertaal. Maar ik doe het zelf nu de ganse dag. Mijn kind is een soort R2D2 en haalt de C3PO in mij naar boven. Er wordt wat onverstaanbaars gebrabbeld, en ik zeg “inderdaad, dat is een kip” of “ik snap wel dat je geen zin hebt maar het moet toch” of “ja! een appel!”. Gelukkig lijkt zij, in tegenstelling tot R2D2, wel een ontwikkeling door te maken. En ik doe het voor háár, niet voor de kijker.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *