Sticky Toffee Coffee Cake

Oohhh alleen de naam al! Het begint met sticky, wat niks anders kan inhouden dan lekker plakkerige zoetigheid. Toffee, hela, nóg meer zoete plakkerigheid – of misschien hoort het bij elkaar. Coffee spreekt voor zich, al is het eerder een subtiel ‘bittertje’ (zo zegt Robert Kranenborg het ook altijd) dan een nadrukkelijke koffiesmaak. En cake omdat het een taart is in het Engels. Voor het ‘krokantje’ (Robert, opnieuw) gooi ik er nog wat wal-, para- en pecannoten door, al blijven ze niet supercrispy, ze zijn wel erg lekker. Net als de rest van deze taart dus. En er gaan dadels in dus eigenlijk is het heel verantwoord want dadels zijn fruit.

2014-10-22 11.04.05

Wat heb je nodig?

Voor de taart

  • 250 ml water
  • 250 gram dadels
  • 125 gram boter (op kamertemperatuur)
  • 225 gram basterdsuiker
  • 4 eieren
  • 225 gram bloem
  • 2 zakjes oplos-espresso (van die campingkoffie)
  • 1 zakje bakpoeder
  • pecannoten, walnoten, paranoten – leef je uit

Voor de karamelsaus

  • 250 ml slagroom
  • 60 gram boter
  • 225 gram basterdsuiker
  • flink wat (zee)zout
  • heel veel geduld (laat het me svp weten als je een winkel vindt die dit verkoopt)

Wat moet je doen?

Hak de dadels in kleine stukjes en doe ze in een kom. Giet hier 250 ml kokend water overheen en laat het een tijdje staan – liefst minimaal een half uur, maar als je erg ongeduldig bent kun je ze ook even koken in plaats van weken, dat gaat sneller (dat geduld heb je later alsnog nodig trouwens).

Zet intussen de oven vast op 175 graden zodat ‘ie kan voorverwarmen. Mix de boter met de suiker tot een smeuïg goedje en voeg daarna (een voor een) de eieren toe. Doe dan de bloem erbij en een snuf zout – in recepten zeggen ze altijd dat je moet zeven en daarna niet meer moet mixen en dat heb ik geprobeerd maar ik weet niet of het nu echt een wereld van verschil maakt, dus kijk maar wat je handig vindt.

Doe nu het bakpoeder en de oploskoffie bij het dadelprutje. Als het goed is, is het een soort klonterige, kleverige smurrie. Roer even goed door, kieper dat dan allemaal bij de rest van het beslag en meng de hele bende goed door elkaar. Voeg nu ook de noten toe. Vet een springvorm in (dit mag ook eerder, maar ik kom daar altijd rond dit moment in het bakproces achter) en vul deze met het beslag. Zet in het midden van de oven en bak voor ongeveer een uur.

Nu heb je een half uur om de afwas te doen, en dan kun je beginnen met de karamelsaus. Doe alle ingrediënten in een pan (hoe dikker de bodem, hoe kleiner de kans op aanbranden) en breng aan de kook. Blijf Een Half Uur Lang regelmatig roeren – hier heb je dat geduld dus voor nodig. Je kunt intussen wel bijvoorbeeld een boek lezen, maar niet iets dat zo spannend is dat je er niet minimaal elke drie minuten aan denkt te roeren. De saus is klaar als hij lekker dik en stroperig is, en eigenlijk moet hij dan waarschijnlijk nog heel even omdat je wel klaar bent met dat geroer maar heus, hij wordt beter als je de tijd neemt.

Vergeet ook niet af en toe in de oven te koekeloeren en na ongeveer een uurtje te checken of de taart gaar is. De welbekende truc met de satéprikker werkt hier ook prima: komt ‘ie er droog uit, dan is de taart klaar. Zit ‘ie volgeplakt met nog nattig deeg, dan moet je echt nog even wachten.
Als de taart klaar is haal je ‘m uit de oven, laat even afkoelen en giet de karamelsaus eroverheen. Als je in een decoratieve bui bent kun je er ook nog een leuk nootjes-patroon op leggen. En als je nog wat geduld over hebt: hij is nóg lekkerder als je de karamelsaus genoeg tijd geeft om flink in de taart te trekken. Maar daarvoor heb je naast geduld ook heel veel zelfbeheersing nodig….

(Hoera! Dit was het laatste recept uit de oude oven in de oude keuken !)

Gebaseerd op het recept van Yvette van Boven in het Volkskrant Magazine van een tijdje geleden (ik heb het uitgescheurd en er staat geen datum op…).

Een huis

Het lijkt ineens op een huis. Op een plek waar je kunt wonen, als je er een bank en een bed neerzet. Op een plek waar een kat kan rondlopen en zich op een kleedje kan oprollen voor een middagdutje in de zon. Wat een vloer al niet kan doen.

Maar eerst die in de gang, want die is het aller aller aller gaafst.

Gang

P1040290
Het is maar goed dat we toch al zelden dronken thuiskomen, want dat is nu echt niet meer aan te raden…

Woonkamer

P1040297 P1040296

Vandaag heb ik de kozijnen aan de voorkant twee keer in de grondverf gezet. Omdat jullie vast niet allemaal oplettende kijkers zijn, wil ik hier even nadrukkelijk vermelden dat er twaalf (twaalf) randjes en richeltjes in het kozijn zitten. Per kant.
Nu alleen nog schuren en twee keer aflakken. En dan de kozijnen aan de achterkant nog…

P1040305
Twaalf. Tel zelf maar.

Boven

P1040300
De vloeren moeten nog worden afgelakt, en de deurposten houden we ook niet geel, maar bewoonbaar is het zeker. En mooi.

Volgende week zaterdag gaan we verhuizen!

Misconstellationeten

Omdat we alledrie bijna jarig zijn, besprak ik met twee collega’s wie volgende week wat voor taart gaat bakken.

De vraag “Ben jij eigenlijk ook een weegschaal?” kwam redelijk uit de lucht vallen.
“Nee, een schorpioen” antwoordde ik beduusd. “Hoe kan dat, we zijn vlak na elkaar jarig?!?” was de vervolgvraag.

We gingen op zoek naar de precieze datumgrenzen van de sterrenbeelden, en belandden op de fascinerende pagina van mens-en-gezondheid.infonu.nl. Daar lazen we dat er niet alleen sterrenbeelden zijn, maar dat die allemaal bij een element horen, en dat daar weer een lijst persoonskenmerken aan vast zit.
En toen vroegen we ons af: hoe zit dat?? Je sterrenbeeld wordt bepaald door het moment waarop je bent geboren, maar hee, ik was bijvoorbeeld drie weken te vroeg. Nu is dat niet een probleem, want ik zou dus ook volgens planning wel een schorpioen zijn. Maar hoe werkt dat als je onder het verkeerde sterrenbeeld wordt geboren? Als je eigenlijk een schorpioen moest zijn, maar een paar dagen te vroeg kwam en als weegschaal door het leven moet? Dan zit je als emotioneel gevoelsmens dus mooi vast in een wetenschappelijk georiënteerd element, en dat zou zomaar voor een complete persoonlijkheidsstoornis kunnen zorgen! Misschien zijn alle extreme ADHD’ers wel mis-constellationeet!

We zullen onze dataverzameling bij onze verjaardagskoffie beginnen door al onze collega’s te vragen: wanneer ben je geboren, wanneer had je geboren moeten worden, en welk van de drie taarten lijkt je het lekkerst – dat heeft er vast ook wel iets mee te maken. Oh ja, en persoonlijkheidskenmerken en -stoornissen dus. De vragenlijst zal binnenkort ook gedigitaliseerd beschikbaar worden gesteld, om een zo uitgebreid mogelijke dataset te verkijgen. Misschien kunnen we ook wel iets met CBS-data, of alle verloskundigen van het land (denk groot! waarom niet de wereld!?) aanschrijven. Een andere collega van ons is gespecialiseerd in zittenblijversonderzoek met behulp van regressie-discontinuïteit en dat lijkt ons hier bij uitstek geschikt voor.

Conceived at the same time, but born under different constellations: a regression discontinuity analysis of misconstellationetes and personality traits. IG-nobelprijs, here we come.

(ik gebruikte eerst de term ‘a-constellationeet’ maar het gaat natuurlijk niet om mensen die geen sterrenbeeld hebben, maar alleen maar het verkeerde. Suggesties voor een beter woord? Laat het weten! Je wordt dan zeker vermeld in de acknowledgements en ook in onze speech.)

Max

Over anderhalve week word ik al/pas dertig, maar mijn favoriete televisieprogramma’s zijn nu al van Omroep Max. Ik weet niet zeker of mijn “leef- en denkwereld” heel erg overeenkomt met die van 50-plussers (“Dé 50-plusser bestaat niet, maar onderscheidt zich als groep wel van andere leeftijdsgroepen”), maar aan de andere kant heb ik wel het idee dat ik val onder de “actieve mensen, betrokken bij hun omgeving en volop onderdeel van de moderne samenleving” – wie niet?

Toch heb ik de indruk dat het meer met de presentatoren te maken heeft, dan met de “50-plus-leefwereld”. Heel Holland Bakt zou lang zo leuk niet zijn als Martine Bijl niet regelmatig met een soort satanisch genoegen heel naïef zou vragen of het “wel zo bedoeld” was. En hoewel de opzet verder ook goed is, is het vooral erg fijn dat Joost Prinsen in Met het Mes op Tafel steken onder water geeft als deelnemers naar zijn zin te weinig bluffen of zich te snel terugtrekken, en zegt dat hij het stiekem leuk vindt als mensen die Twee voor Twaalf drie keer winnen er bij hem in de eerste ronde uitvliegen (plus: zijn bril is gaaf).

Maar … vind ik deze programma’s dan dus vooral leuk omdat de presentatoren ouwe zuurpruimen zijn, en is dát wat ‘de groep 50-plussers’ onderscheidt van de andere leeftijdsgroepen? “Max laat 50-plussers zien zoals ze zijn”. Ik vraag me af of Jan Slagter dit daarmee voor ogen heeft ;) Wel vraag ik me trouwens af hoe je je doelstelling om 50-plussers te laten zien bereikt door vooral leuke 50-minners als kadidaten voor je programma’s te accepteren. Uit solidariteit met de principes van Max ga ik me toch maar niet aanmelden voor volgende seizoenen. Ik zie jullie over twintig jaar, Martine en Joost!

Knap gephotoshopt - voor een 50-plusser
Knap gephotoshopt – voor een 50-plusser

Meer van zulke pareltjes op de HeelHollandBakt-facebookpagina

Project wc

Al een eeuwigheid geleden vonden we bij de kringloop wat losse tegeltjes met een mooi patroon. Leuk, maar wat moeten we ermee? Lang voor we ons huis gevonden hadden, waren we al bezig met ‘project wc’: bij kringlopen en op rommelmarkten zoeken we tegeltjes (15×15) met een mooi patroon of rare print. Ze moeten vrijwel uniek zijn (niet meer dan drie keer dezelfde) en we betalen er maximaal twee euro voor. Oubollige spreuken komen er niet in, met uitzondering van één keer het concert des levens want dat is toch wel de klassieker aller klassiekers. En deze uitvoering was acceptabel. Toen de mozaiekwinkel alle showmodellen in de uitverkoop deed sloegen wij ook daar onze slag. Toch zijn de oude tegels mijn favorieten, vooral die met de duif. En natuurlijk alle Bea’s en Juliana’s, die perfect bij mijn mokkencollectie passen.

2014-07-17 18.18.25
dit is nog lang niet alles
2014-08-17 14.15.25
Bea, altijd goed.
2014-08-17 14.15.29
Dit is die met de duif. Prachtig, als je het mij vraagt.

Inmiddels is het bijna zover: we kunnen de wc gaan betegelen. De tegelzetter, die onze badkamer en hal van prachtige muren en vloeren voorziet, is het er niet mee eens. We zouden beter een mooie, nette, strakke, keurige wc kunnen maken – zo’n gekke, bonte collectie is maar zonde. Hij stelde zichzelf gerust met “je kan het er gelukkig altijd weer afhalen”. Maar wij zijn vastberaden, die collectie ligt niet voor niets al maanden in de woonkamer. De enige vraag is nog: wat moet er op de vloer? Dezelfde neutrale, grijze natuursteen als op het achterwandje, of de Escher-kubussen die ook in de gang komen…?

Eschertegels
deze (maar dan met zwart ipv donkergrijs, en het mediumgrijs wat donkerder)
P1040222
of deze

Weekend

Wakker worden van Ockels die naast mijn kussen staat te spinnen en ongeduldige kopjes geeft. Ons rustig nog eens omdraaien, uitrekken en daarna ontbijten in bed. Geen stukadoor of tegelzetter die graag voor acht uur wil beginnen, wij hadden gisteren een dag weekend.

Pas aan het begin van de middag waren we in het huis. Kalme, kleine klusjes deden we: een plafondrandje plamuren, de slaapkamer voorstrijken, de keukenverlichting installeren. Dat laatste kon omdat de keuken er is! Ook werd zaterdag de badkamervloer volgelegd met de Portugese tegels die al maanden in ons hoofd zaten. Op de vloer zijn ze nog mooier.

Keuken

P1040266
De achterwand moet nog geverfd, de cv-ketel nog afgetimmerd en de afzuigkap nog verder gemonteerd. Oh ja, en de vloer wordt nog gelegd en de loodgieter en elektricien moeten de boel nog aansluiten. Maar verder: KLAAR!
P1040229
Special thanks aan mijn neefje Wessel voor het in elkaar zetten van de bovenste rij keukenkastjes vorige week.

Badkamer

P1040270
Ik ben heel gelukkig – die vier keer impregneren voor en na het voegen doe ik met liefde.
P1040273
Close-up omdat het kan.

Gang

P1040269
Kraaldelen geschuurd en in de grondverf, de vloer gaat er dus nog uit. De voordeur kan ook wel een likje verf gebruiken, dat valt nu ineens extra op…
gang
Reminder: zo was het eerst. Zie ook die plaat multiplex die tegen de voordeur was getimmerd zodat je de panelen niet meer kon zien.

Plafond woonkamer

P1040258
Vrijdag hebben mijn lief en schoonvader het plafond in de woonkamer gewit.
P1040259
Pas als je het randje ziet valt op hoe hard dat nodig was!

De Team Confetti Agenda

Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Toen ik de bestellingbevestigingsmail nog eens opzocht om te checken wanneer hij toch eindelijk bezorgd zou kunnen worden, zag ik dat ik mijn postcode verkeerd had ingevuld. Hoe het kan is me een raadsel, want hoewel alleen de letters zijn veranderd, deed ik een cijfer fout. Stom stom stom. En toen ik mailde kreeg ik de reactie dat ‘ie -helaas- al op de post was. Maar vandaag was hij er dan toch – met een herstelsticker van de post erop, en confetti in de envelop: de Team Confetti Agenda voor 2015.

2014-10-02 16.01.42

Zoals het hoort bladerde ik eerst naar de week van mijn verjaardag, die volgend jaar op een zondag valt. Er staat een superheldenkatje bij die week. Ik weet nu al: dat wordt leuk.

2014-10-02 16.02.32

Voor de mensen die weten dat ik sinds eeuwig trouw zweer aan de hema-agenda zal deze overstap een verrassing zijn. Maar in de hema-agenda staan geen foto’s van katten en ook geen fancy printjes (elke week een ander!) op de achtergrond. En ook niet een vakje waar je kunt opschrijven wat er mooi is of was die week, al is de kans groot dat ik het regelmatig ga vullen met to-do-lists. Als ik dan alles kan afstrepen is dat ook mooi. Al kan ik daar ook het vakje ‘notities’ voor gebruiken, superhandig.

2014-10-02 16.16.21

Zeg nou zelf: wil je liever weten wanneer alle leden van het koninklijk huis jarig zijn, of wanneer de finale van het songfestival is?
Ik bedoel maar. Je kan ‘m nog bestellen.

2014-10-02 17.27.29

Mooi

Gisteren, toen ik de vloeren boven voor de eerste keer aan het schuren was, werd er aangebeld. Het was meneer T., die ietwat zenuwachtig door het raampje van de voordeur keek. Hij had nog een wandcontactdoos van de slaapkamer en kwam die even brengen. Maar misschien was hij vooral nieuwsgierig. Het was best even lastig om zijn oude huis zo te zien, zei hij, we hadden zoveel overhoop gehaald. Maar hij vond het mooi. Ik ben het met hem eens.

Als meneer T. de afgelopen 45 jaar door de voordeur kwam, zag hij dit:

gang2

En nu dit (maar dan hopelijk scherp):

P1040256

Keuken

keuken

P1040230

P1040251
Ja, dat is een dubbele oven! Er komen nog laden, deurtjes en een werkblad. En het geheel wordt verder nog wel enigszins afgewerkt. Maar toch!!

Woonkamer

woonkamer2

P1040253
Hier komt nog een parketvloer, radiatorombouw en vaste kast. En ook doen we andere gordijnen (hopelijk sneller dan in ons huidige huis, waar na vier jaar nog steeds de paarse luxaflex van de vorige bewoonster hangen…)

Slaapkamer

P1040237
als je een vloer schuurt, wordt het een stoffige bende

Buschauffeurs

Wat is dat toch met buschauffeurs? Op basis van zo min mogelijk observaties omdat ik de bus zo veel mogelijk mijd heb ik de indruk dat er twee soorten bestaan: oprecht vriendelijke die ‘goedemorgen’ zeggen en ‘ik geef je wel een seintje’ als je vraagt of ze ook bij De Terp stoppen. En zij die als antwoord op die vraag nurks naar een schermpje achter zich wijzen, terwijl ik heel dat scherm nog niet kan zien omdat ik nog niet eens in de bus ben.
Die van de tweede soort tref ik helaas vaker dan de eerste, en misschien is dat wel de reden dat ik zo’n gruwelijke hekel heb aan reizen met de bus. Doe mij de trein maar. Ooit een machinist meegemaakt die er schijnbaar een sadistisch genoegen in had alles waarvoor geremd dient te worden met minimaal de maximumsnelheid te benaderen, zodat het elke tweehonderd meter voelt alsof er een noodstop wordt gemaakt? Of een die met zo weinig gevoel door bochten scheurt dat je je aan je buurman moet vastgrijpen om niet in het gangpad te belanden?
En bij treinen heb je ook niet het risico dat je een detour van twintig minuten krijgt als je aan de verkeerde kant van de rotonde instapt. Maar daar kon die stomme chauffeur dan weer niks aan doen.

(terzijde: is het je wel eens opgevallen dat in buschauffeur een sch zit die je niet zo uitspreekt? Mij zojuist.)

Er doorheen

We zijn ruim drie weken vrijwel fulltime aan het klussen geweest. Even voor de goede orde: dat is meer dan 40 uur per week. Best wel veel meer. Eigenlijk deden we niet anders dan klussen, eten en slapen. En douchen om dat stof een beetje uit onze neus en oren te krijgen. En nadenken over wat we nog allemaal moeten doen en hoe we dat het best kunnen aanpakken.
Mensen die langskomen – of die ons van gepaste afstand bestuderen – vragen of het niet tegenvalt. Of we het nog volhouden. Of het niet verschrikkelijk is. Of we het nog zien zitten. Of we niet liever een nieuwbouwhuis hadden gekocht. Of we er geen spijt van hebben. Het is immers zo veel. Zo hard werken. Zo onoverzichtelijk. Zo vermoeiend. Zo oud. Zo slecht geïsoleerd. Zo nog-lang-niet een comfortabel huis om in te wonen.

Maar wat je bij ons huis moet doen is dit: er doorheen kijken. Zowel toen je naar de funda-foto’s keek als nu. Het is wel veel, en misschien niet al te overzichtelijk, maar in elke ruimte gebeurt haast elke dag wel wat. Ik zie dat we alles dat we niet mooi vonden hebben gesloopt en gestript, en dat het nu alweer is opgebouwd tot iets dat wél mooi (en geïsoleerd) is en ‘alleen nog’ hoeft te worden afgewerkt – maar mijn definitie van ‘afwerken’ is wellicht iets breder dan die van de meeste mensen.
Deze week zijn wij wat meer op ons ‘gewone werk’ waardoor in het huis ruimte is voor stukadoors en tegelzetters, die – eerlijk is eerlijk – een stuk efficiënter werken dan wijzelf. De slaapkamer is klaar voor de laatste fase, de badkamer vordert zeer gestaag en eind deze week gaan we een keuken bouwen. Volgende week staat het stuken van de woonkamer op de agenda, en een week later wordt daar een vloer gelegd. Als het aan ons ligt is het eind oktober niet alleen bewoonbaar, het is dan ook bewoond.

En dan nu: foto’s.

Badkamer

P1040188
eerst was ik al blij met het bad
P1040207
douche-muurtjes metselen is echt heel leuk – vooral als de betonblokken niet met de hand gezaagd hoeven worden
P1040220
de tegelzetter is aan het werk!

Atelier

P1040176
het plafond moest er deels uit – en daarna weer in
P1040213
regelwerk voor isolatie van de buitenmuur
nu is het een echte muur
hoppa stucstrijken maar - hij kan dat wel
hoppa stucstrijken maar – hij kan dat wel
dank u zeer, stukadorenbazen
dank u zeer, stukadorenbazen

Slaapkamer

bijna klaar, duidelijk
bijna klaar, duidelijk

En dit is dus alleen boven! Beneden wordt ook prachtig.

IMG-20140912-WA0001
mét spierballen gaat dit stukken sneller, beter en ook nog zonder klontjes – ik ben totaal ongeschikt voor stucwerk in de breedste zin des woords