Er doorheen

We zijn ruim drie weken vrijwel fulltime aan het klussen geweest. Even voor de goede orde: dat is meer dan 40 uur per week. Best wel veel meer. Eigenlijk deden we niet anders dan klussen, eten en slapen. En douchen om dat stof een beetje uit onze neus en oren te krijgen. En nadenken over wat we nog allemaal moeten doen en hoe we dat het best kunnen aanpakken.
Mensen die langskomen – of die ons van gepaste afstand bestuderen – vragen of het niet tegenvalt. Of we het nog volhouden. Of het niet verschrikkelijk is. Of we het nog zien zitten. Of we niet liever een nieuwbouwhuis hadden gekocht. Of we er geen spijt van hebben. Het is immers zo veel. Zo hard werken. Zo onoverzichtelijk. Zo vermoeiend. Zo oud. Zo slecht geïsoleerd. Zo nog-lang-niet een comfortabel huis om in te wonen.

Maar wat je bij ons huis moet doen is dit: er doorheen kijken. Zowel toen je naar de funda-foto’s keek als nu. Het is wel veel, en misschien niet al te overzichtelijk, maar in elke ruimte gebeurt haast elke dag wel wat. Ik zie dat we alles dat we niet mooi vonden hebben gesloopt en gestript, en dat het nu alweer is opgebouwd tot iets dat wél mooi (en geïsoleerd) is en ‘alleen nog’ hoeft te worden afgewerkt – maar mijn definitie van ‘afwerken’ is wellicht iets breder dan die van de meeste mensen.
Deze week zijn wij wat meer op ons ‘gewone werk’ waardoor in het huis ruimte is voor stukadoors en tegelzetters, die – eerlijk is eerlijk – een stuk efficiënter werken dan wijzelf. De slaapkamer is klaar voor de laatste fase, de badkamer vordert zeer gestaag en eind deze week gaan we een keuken bouwen. Volgende week staat het stuken van de woonkamer op de agenda, en een week later wordt daar een vloer gelegd. Als het aan ons ligt is het eind oktober niet alleen bewoonbaar, het is dan ook bewoond.

En dan nu: foto’s.

Badkamer

P1040188
eerst was ik al blij met het bad
P1040207
douche-muurtjes metselen is echt heel leuk – vooral als de betonblokken niet met de hand gezaagd hoeven worden
P1040220
de tegelzetter is aan het werk!

Atelier

P1040176
het plafond moest er deels uit – en daarna weer in
P1040213
regelwerk voor isolatie van de buitenmuur
nu is het een echte muur
hoppa stucstrijken maar - hij kan dat wel
hoppa stucstrijken maar – hij kan dat wel
dank u zeer, stukadorenbazen
dank u zeer, stukadorenbazen

Slaapkamer

bijna klaar, duidelijk
bijna klaar, duidelijk

En dit is dus alleen boven! Beneden wordt ook prachtig.

IMG-20140912-WA0001
mét spierballen gaat dit stukken sneller, beter en ook nog zonder klontjes – ik ben totaal ongeschikt voor stucwerk in de breedste zin des woords

Op heterdaad

Vanmorgen betrapte ik een onverlaat op heterdaad (ik zeg altijd maar zo: als je kunt rijmen, vooral doen). Het was jammer dat ik het pas doorhad toen hij (of zij?) alweer was verdwenen, geschrokken van het feit dat ik rustig naar de poort liep om te kijken of een klushulp had bedacht dat we daar óók nog mee aan de slag moesten. Toen ik de deur open had gemaakt (met een sleutel – diegene had hopelijk toch wel eerst ontdekt dat dat slopen ‘nodig’ was) was er niemand meer in het steegje. Maar er zaten heel wat planken los, en niet omdat de buurman er met zijn groenbak tegenaan was gebotst.
Welke malloot breekt de schutting van een klushuis af, terwijl je er volgens mijn lief net zo makkelijk overheen kan klimmen? Misschien omdat je dan zakken stuc-gips van 25 kilo niet over dat muurtje heen zou hoeven tillen? Of ging het om de gereedschappen? Had dan het ruitje van de voordeur ingetikt, want ze staan binnen en de sloten daar moeten nog vervangen worden – het is nu kinderlijk eenvoudig om binnen te komen. En hee, als je dan toch nadenkt over wat je doet, doe het dan bijvoorbeeld niet om kwart voor acht op maandagmorgen, als iedereen zijn afval aan de straat moet zetten en de klussers weer van start gaan. Maar blijf liever helemaal weg. Want ik wil me graag superveilig voelen in ons nieuwe huis.

P1040184
dat het oud en een beetje verrot is, betekent niet dat het ook gesloopt moet worden

Het leuke nieuws is: inmiddels zijn we in de opbouw-fase. Ik heb een deur – waar overheen was behangen – dichtgemetseld. Ook heb ik geleerd dat stuken echt moeilijk is, vooral als je het recht en glad wilt doen. De badkamer is voorzien van een bad, dus eigenlijk al bijna klaar. Op wat laatste vierkante centimeters na zijn alle behangresten verwijderd, en de plafonds zijn extra goed vastgeschroefd dus kunnen ook gestukadoord worden. Het muurtje in het atelier is verder doorgebroken, de schuifdeur in de slaapkamer is dichtgeplamuurd en met een beetje geluk kunnen we eind deze week al in het nieuwe huis naar de wc. Op het prioriteitenlijstje is alleen wat hoger komen te staan: nieuwe sloten, en de verrotte delen van de schutting repareren.

P1040174
het heet niet voor niets een bad-kamer
P1040188
later doen we er gewoon water in, met sop en bubbels. Dit is wel handig om stuc-stof van je hoofd en armen te wassen. En het moet voor het gewicht en iets technisch. Aangezien Herman het zegt, doen we het.
P1040185
wajoo – ook nog een ketel! Een wárm bad kan straks dus ook!
P1040164
Netjes stuken wil mij nog niet luken

 

Wat je niet ziet

Het Kinderen voor Kinderen-koor zong het al in 1987:

Wat je niet ziet, bestaat niet
Wat je niet ziet, ontgaat je helemaal 

Nu wil ik niet direct beweren dat ik het met dat eerste eens ben. Er bestaat immers genoeg dat ik niet kan zien, maar waarvan ik toch met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aanneem dat het er wel is. Van vitaminen tot de planeet Saturnus, om maar wat te noemen. Maar dat wat je niet ziet je ontgaat, daar zit wel degelijk wat in. Op dit moment ontgaat het ons volstrekt niet dat ons hele huis is gestript tot op de baksteen. Maar straks ziet niemand daar meer wat van. Die rechte muur is dan gewoon een rechte muur, en niet meer die muur waar mijn geliefde en de buurman anderhalve dag vloekend en tierend een isolatiewand tegenaan hebben geplaatst. Die badkamer wordt ongetwijfeld prachtig, maar dat zwager B een hele ochtend nodig had om dat gat voor de drain te bikken is nergens meer uit af te leiden. De keuken is over een paar weken een ontzettend fijne plek, maar dat mijn zusje er met zorg alle tegellijmresten heeft weggebeiteld is niet te zien.

Hierbij daarom een extra nadrukkelijke HULDE aan al die mensen die ons helpen met alles dat later onzichtbaar zal blijven, maar waar we echt niet zonder kunnen. Hoewel we het niet meer kunnen zien, weten wij het heus. En we waarderen het als een malle.

P1040085
de laatste! (nu alleen boven nog een muurtje…)
P1040120
behang afschrobben is een serieuze aangelegenheid
P1040098
(deze foto wil met geen mogelijkheid rechtop, maar in het echt is het ook een dwarse jongen)
P1040108
staat ‘r goed, of niet dan?!

Klusconstateringen

Na een dag of vier volop klussen – of eigenlijk: slopen – ben ik weer wat wijsheid rijker.

Van slopen krijg ik honger als een bouwvakker, maar kom ik niet aan eten toe omdat er steeds wel een klusje ‘nog even’ afgemaakt kan worden. Krijg ik inzicht in ons hele huis, van de kruipkelder tot de balken onder het dak. Krijg ik spierpijn op de gekste plekken, en blaren op de meest logische. Blauwe plekken, schrammen en verkrampte handen. En grijze snotjes.

Maar bovenal krijgen we straks een heel, heel, heel erg mooi huis. Ik ben nu al dolgelukkig.

P1040019
wij nemen ‘een open keuken’ erg letterlijk
P1040058
grapje, hij is alweer dicht
P1040067
kijk toch hoe gezellig!
2014-09-01 16.40.41
zo was het eerst

 

P1040040
ook de badkamer kan beter
P1040049
al flink opgeknapt, zoals je ziet
P1040072
dit komt er allemaal in

 

P1040045
gehoorbeschermers zijn mijn favoriete accessoire
P1040056
dit zijn heel veel zware dingen die aan het eind van de dag nog naar binnen gedragen moesten worden
P1040076
kale trap – met dank aan Mariët en Willy
P1040068
kale gang, met dank aan mijzelf en de Kango

 

Van start

Een dag duurt echt heel erg lang als je om half zeven wakker stuitert en dan tot half drie moet wachten tot de eindinspectie. Gelukkig kon ik me intussen uitleven op het maken van pompoen-wortel-linzen-soep en taart met lemoncurd en witte chocola. Meneer T. moest even slikken, bij dat laatste rondje door het huis waar hij vijfenveertig jaar had gewoond, maar hij wenste ons ook alle geluk. Bij de notaris moest er natuurlijk opnieuw lang gewacht worden, maar om kwart over vier stapten we, een paar sleutels en het bijbehorende huis rijker, weer op de fiets.

2014-09-01 16.35.38 2014-09-01 16.37.06
2014-09-01 16.36.56
Nog voor ik klaar was met de voor-foto’s beneden had mijn lief de bovenverdieping al van vloerbedekking ontdaan. Intussen was ik zelf vast losgegaan op het laminaat dat tegen de kelderdeur was getimmerd. De rest van de avond vermaakten wij en een stel vrienden ons met het demonteren van de keuken, het lostrekken van al het behang en het verwijderen van de rare rubberlaag van de trap. Mijn moeder en zusje kwamen aan toen de biertjes al op waren en wij inmiddels vrij uitgeput in ons andere huis op de bank waren geploft.

Vanmorgen konden we alwéér niet meteen aan de slag. Eerst werden we ‘in de echt verbonden’ zoals de mevrouw van de gemeente het noemde. Wij waren er zelf om ons partnerschap te registreren. Met onze moeders, de buurvrouw en haar geliefde als getuigen, en mijn schoonvader als fotograaf zodat hij niet – zoals mijn zusje, met de hond – buiten zou hoeven wachten. Hij naam zijn taak erg, erg serieus. De reportage volgt later (of niet).

Hoewel we er niet te romantisch over deden, was het toch eigenlijk wel heel erg lief: zeggen dat je heus, echt, zeker van plan bent eeuwig samen te blijven. En ook dat hij me over de drempel ging dragen.

En toen…. was er taart en koffie in ‘het nieuwe huis’ en konden we eindelijk groots aan de slag. Schouw eruit, vloeren weg, keuken volledig verdwenen, sanitair in de bouwcontainer, met een fikse hamer alle tegels wegbikken. Je zou haast denken dat we er binnen twee maanden kunnen wonen!

2014-09-02 16.40.25 2014-09-02 11.49.24

2014-09-02 11.48.30

Brandgevaar

Hier in Southampton, waar ik een paar dagen met collega’s op de universiteitscampus verblijf, nemen ze de veiligheid van studenten, medewerkers en bezoekers erg serieus. In het programma werd expliciet vermeld dat er géén brandoefening was gepland, en werden we zowel schriftelijk als tijdens het welkomstpraatje geattendeerd op de route naar het assembly point waar je je bij ontruiming dient te melden. In elke collegezaal struikel je over opzichtige alarmbellen, rookmelders en brandblussers. In het complex waar we overnachten hangen posters met ‘wat te doen als je een brand ontdekt’, ‘wat te doen als het alarm gaat’ en tientallen waarschuwingen en handleidingen. Elke dinsdag vindt tussen 1 en 7 een alarmtest plaats, als je alarm niet gaat moet je het melden en als het langer dan 20 seconden blijft loeien is het serieus en moet je evacueren.

brandcollage
Alles to ensure your safety.
Heel sympathiek, maar ook wel zorgwekkend. Is het al zo vaak misgegaan dat ze er nu alles aan doen om dat verder te voorkomen….?

De Jeugdsentiment Tag

Door Olga van Team Confetti werd ik uitgenodigd om vol weemoed en plezier terug te denken aan de jaren negentig en mijn favoriete alles te delen. Leuk!

Favoriete kinderfilm

De Gremlins. Met die lieve Gizmo waar allemaal nieuwe uit-‘plopten’ toen hij water over zich heen kreeg. En die andere waren heel gemeen, zoals toen ze in de speelgoedwinkel achter elkaar aan gingen, en toen was het ontzettend eng en spannend. Nou ja, vroeger dan. We keken ze een paar maanden geleden met vrienden, en konden het halverwege deel 2 niet meer aanzien.
Tip: kijk dit soort dingen niet opnieuw als je wilt dat het zo gaaf blijft als het nu in je hoofd is.

gremlins
Die gemene Stripe heeft Gizmo te pakken! Oh nee!!

Favoriete televisieserie

Op zaterdagavond speelden onze ouders de hele nacht bridge met hun kaartvrienden en keken wij naar … commisaris Rex! Oh, wat een dappere, slimme hond! Hoe hij toch elke week de broodjes van die dikke collega wist te bemachtigen, en dat er altijd wel een achtervolging in zat die Rex dan won. En de inspecteur was ook nog zo knap. Voor de jaren ’90. Ofzo.

rex
Wat een hond. Wat een man. Wat een serie.

Favoriete boek

Aiiii ik heb de hele jeugd-afdeling van de lokale bibliotheek gelezen, plus verder alles wat los en vast zat dus dit is moeilijk kiezen. Maar de series van Enid Blyton zijn wel echt de beste, met Pitty op nummer 1. Die heerlijk brave, ijverige kostschoolmeisjes die soms kattenkwaad uithalen maar bovenal zeer Wijze Levenslessen leren zoals dat je je best moet doen en aardig, sportief en eerlijk moet zijn, en dat je er niets aan hebt om de ganse dag voor de spiegel je haren te kammen zoals die oh-zo-domme Eline met haar nuffigheid. Die natuurlijk in het laatste jaar haar lesje leert en óók inziet dat ze haar leven beter nuttig kan inrichten.
Ja, het is wel duidelijk waar mijn calvinistische inslag vandaan komt.

pitty_s-vijfde-kostschooljaar_5444_0
Hier overleggen Sally en Pitty wat ze moeten doen tegen die oh-zo-gemene anonieme brieven. Het was een heel mysterie, maar ze hebben het opgelost hoor!!

Favoriete nummer van de Spice Girls

Zonder twijfel: Wannabe. Op de allereerste brugklas-klassenavond hebben we dit geplaybackt en ik was Mel C dus moest in mijn trainingspak een radslag maken. Als we tegenwoordig Singstar doen haal ik hierbij de meeste punten. Het staat ook in mijn hardloop-playlist en ik word altijd blij als ik het hoor. En zing mee.

spice-girls-wannabe

Favoriete fashion item

Misschien nog wel beter dan de plateauzool: de Adidas Superstar! Ik had ze in wit, wit-met-blauw en zwart. Drie paar dus ja. En dan met de veters zoals op dat plaatje, want strikken was voor losers.

adidas_superstar

Favoriete snoep/snack

Eeuwige dank aan Google voor het ontwerpen van een zoekmachine die begrijpt dat ik met ‘snoepstokje met poeder’ de douple dip bedoel. Wat altijd een ranzige klerezooi werd, omdat je aan dat stokje moest likken en het dan in één van de poeders moest steken en dan weer afslobberen. Maar toen was het vooral gaaf.

double_dip

Favoriete tv-reclame

Geen idee. Toen ik ging zoeken op reclames uit de jaren ’90 vond ik die van Gouden Gids, met die haai, wel weer erg lollig.

Favoriete nummer

De Macarena! Of toch Mysterious Girl van die superhotte Peter André. Iets van Five, de Backstreet Boys of Spice Girls? No Doubt? Of Alane van Wes? En dan vergeet ik nog alles dat ik pas herken als ik het hoor. Op 20 september is er een nineties party en ga ik helemaal los op al deze tophits. Hoezee!

Wie nu?

Nikki van Very fine house. En wie verder wil, maar even credits voor Team Confetti dan!

 Foto’s: Gremlins; Rex; Pitty; Wannabe; Adidas Superstar; Double dip

Bijgetankt

Vooraf was ik bang dat ik een jochie van een jaar of 18 moest thuisbrengen, en dat hij me zou uitlachen als ik nog even heel goed moest nadenken waar het gaspedaal ook alweer zat. Ik weet dat wel, want ik heb goede ezelsbruggetjes: koppelinks, remidden en dan is gas nog over en dus rechts. Omdat ik dit vooraf had bedacht, wist ik toen ik instapte welk pedaal ik waarvoor moest hebben. En dat jochie was wel achttien, maar van uitlachen was geen sprake. Nog voor ik de wijk uit was, was het al best gezellig.

Misschien kon ik wel wat rustiger op een rotonde af, is rechts houden ook iets verder van de berm af wel acceptabel – of zelfs wenselijk, en kun je 30 beter in z’n twee, maar over-all viel het bijzonder mee. Nul keer afgeslagen, niemand aangereden.

De rij-instructeur vond het zonde van mijn geld. Zesendertig euro, voor een uurtje zelfvertrouwen tanken. Ik vond het het wel waard.

Gerard

Als je, zoals ik, elke dag op dezelfde tijd met dezelfde trein gaat, kom je elke dag op dezelfde tijd dezelfde collega-forenzen tegen. Die vrouw met dat blonde piekhaar, die in de winter een enorme pluisjas draagt. Dat meisje dat ongetwijfeld voor zes uur op moet om haar kapsel en make-up elke dag zo netjes te krijgen. Die man met die vouwfiets, die nog steeds niet precies weet hoe hij dat ding handig kan inklappen. Het viel me op dat die kerel met dat gladde haar naar de kapper was geweest, stukken beter. Ik heb door dat dat meisje nieuwe schoenen heeft, en verbaas me nog dagelijks over de man die alle seizoenen een bontmuts draagt. Maar alles wat ik van ze weet, is afgeleid uit observaties. Alleen van Gerard weet ik hoe hij heet.

Gerard zwaait op Almelo naar de machinist van de stoptrein. Hij stapt altijd in bij de tweede deur. In Borne moet hij er alweer uit, maar in de tussengelegen acht minuten knoopt hij, met zijn monotone bromstem, gesprekjes aan met medereizigers. Voor hij iets verstaanbaars zegt, mompelt hij in zichzelf. Het lijkt alsof hij eerst even heel zacht oefent wat hij wil gaan zeggen.

Kun je me zeggen hoe laat het precies is?
Acht over acht.
Oké bedankt.

Hij staat op, we moeten om negen over aankomen.
Het gesprek is nog niet klaar.

Jouw naam is?
Natalie.
Mijn naam is Gerard. Aangenaam kennis te maken.
Eh ja. Prettige dag.
Fijne dag.

En ik denk ook: fijne dag, Gerard.

Hummus

Wat heel lekker is: hummus. Op brood, maar ook op komkommer, paprika of wortel. Of op rijstewafels, crackers en misschien zelfs op beschuit. Maar dat laatste heb ik nog niet geprobeerd.

Die uit de winkel vind ik niet zo lekker, veel te zuur en met een structuur die ik nooit helemaal thuis kan brengen. Zelf maken is gelukkig heel makkelijk, en dan is het écht superlekker. En ook nog heel gezond, schijnt.

Wat heb je nodig? (voor mijn favoriete versie that is, want eigenlijk kan dus ongeveer alles erin)

  • Kikkererwten. Ongeveer drie handjes droge een nachtje weken, of een klein blikje.
  • Zongedroogde tomaatjes. Een stuk of vier, in stukjes.
  • Knoflook. Eén teentje, fijngeplet.hummus
  • Verse koriander. Een flinke hand.
  • Komijn, chilipeper, zout.

Wat moet je doen?

  • Doe alles in de staafmixer.
  • Zet ‘m aan.
  • Wacht tot het een enigszins egale smurrie is.
  • Klaar!

(na een nachtje in de koelkast is ‘ie nog lekkerder)