BzV: Speeddates

Vorige week klaagde ik nog dat ons BzV-kijkteam drastisch was uitgedund. De voormalig buurvrouw, die met onmiddellijke ingang als ‘vriendin S.’  zal worden aangeduid – van het dorp gaat ze binnenkort terug naar de stad, maar wel drie wijken verderop, was gisteren weer van de partij en nam haar inmiddels-niet-meer-heel-erg-nieuwe geliefde mee. Hij was, in eigen woorden, ‘bevooroordeeld sceptisch’ en keek vorige week zijn eerste BzV-aflevering ooit. Hem was beloofd: het wordt alleen maar beter. Dat was geen loze belofte. Want gisteren was het tijd voor: de speeddates. Lees meer

BzV: Een boot vol brieven

Voor ons gevoel een eeuwigheid na de voorstel-uitzending was het gisteren dan eindelijk tijd voor de eerste échte Boer Zoekt Vrouw-aflevering. Die waarin ze de brieven (die je ook online kon inzenden) kregen. Tijdens het intro-filmpje vroeg de man “wie denk je dat er door gaat?” – maar het is met internationale boeren, het waren er vanaf het begin al maar vijf. Dat haalt toch een beetje spanning uit het programma. Daarnaast is het ene deel van ons trouwe BzV-kijkteam geëmigreerd naar Australië en de andere helft naar een dorp verderop. Beide tijdelijk, maar daar hadden we nu nog even niks aan.

Alle boeren kwamen speciaal voor het lezen van de brieven naar Nederland. Ik zei nog even naïef “kunnen ze die niet gewoon doorsturen?” maar dat zou natuurlijk wat minder tv opleveren. Aan boord van de SS Rotterdam genoten ze van een lekker maaltje, gelukkig een minder kleine portie dan Riks vreesde. Olke kon niet anders dan denken hoe romantisch het zou zijn om daar ‘met een maid’ te zitten, en Herman sloeg als een ware Fransoos het ene na het andere glas wijn achterover. Hij was zo nerveus dat hij bij elk tankstation in België moest spugen, bekende hij. Waar hij zichzelf geruststelde met “maar één is genoeg” zei Olke “nou Herman, dat ligt eraan wie je schrijft. Eén vrouw is genoeg, maar meer brieven is wel makkelijker.” Nu kon die jongen alweer niet slapen. Lees meer

Wakkere wetenschappers

Zoals je misschien weet, werk ik als onderzoeker bij de Universiteit Twente. Daar heb ik heel wat collega’s. Een van hen, die inmiddels ergens anders werkt, deelde vandaag een bericht op Facebook. Het ging over het afschaffen van schoolvakken in het Finse onderwijs. Tot zover niets geks. Behalve dan dat het een bericht was dat was gedeeld op de website van het blog van Wakkere Mensen, een blog voor ontwakende en bewuste mensen.

Dit blog wordt gerund door een heel gewoon echtpaar, Martien en Ine, uit het zuiden des lands. Ze zijn “beide erg geïnteresseerd in alles wat te maken heeft met het vinden van de juiste weg naar een gelukkiger leven”. Ze zijn toen samen “gaan zoeken naar antwoorden, en hebben veel mogen leren en lezen op het gebied van spiritualiteit, buitenaards leven, ufo’s, zelfgenezing, meditatie en gezondheid.” Dat heeft ertoe geleid dat ze zelfs een UFO in hun achtertuin konden zien, waar ze mee konden communiceren!!

Hoewel Martien en Ine dus heel veel werk steken in dit blog (en dat doen ze “met heel veel liefde en voor het Hoogste Goed, omdat wij willen dat ook u deel gaat uitmaken van de nieuwe liefdevolle wereld”) konden helaas niet al hun vrienden dit begrijpen. “We zijn vele vrienden verloren, omdat we nu een spiritueel leven leiden, echter hebben wij er vele nieuwe echte vrienden voor teruggekregen die ons met liefde en respect behandelen, precies zoals zijzelf behandeld willen worden.”

Eén van hun nieuwe, echte vrienden is bijvoorbeeld Kryon van de Magnetische dienst. Die Kryon “is hier om jullie mee op reis te nemen en jullie te verbinden met jullie innerlijke Goddelijkheid, want jullie zijn allemaal magische wezens van dit Universum, met een grootsheid die verder gaat dan jullie begrip” en “De Energie van Kryon komt naar jullie toe in Liefde en eerlijkheid en brengt specialistische informatie en kennis vanuit alle hoeken van het Universum om jullie bij te staan in het Ascensie proces.”

Maar terug naar de oorsprong van mijn bezoekje aan deze website: het bericht over het Finse onderwijs. Tien seconden googlen leert mij dat er heel veel vage sites zijn die dit bericht verspreiden, en ook dat er één is waar een genuanceerder verhaal staat. Om precies te zijn staat dat op OnderzoekOnderwijs.net. Nu kan natuurlijk alsnog elke malloot een site beginnen en die een titel met ‘onderzoek’ geven, om een beetje betrouwbaar te lijken. Maar deze is van een aantal onderwijswetenschappers die echt bestaan en gedegen onderzoek doen. Wat mij betreft een stuk betrouwbaarder dan de Wakkere Mensen. Dat zou ook mijn oud-collega toch moeten weten.

Nixon de worstenbaby

Vanmorgen vroeg mijn theezakje mij “wat is de raarste droom die je ooit hebt gehad?”.

Zonder twijfel: die over Nixon de worstenbaby. Nog voor de 20-weken echo droomde ik dat ik was bevallen van onze baby, en het was een jongetje. Maar niet zomaar een jongetje. Hij had een driehoekig hoofd, maar dan ondersteboven. Nou ja, zo dat de bovenkant breed was, en de onderkant smal – niet dat zijn ogen onderop zaten ofzo. Hij keek met heel zielige grote, waterige ogen. En hij had een neus als een worstje, een dikke streep midden over zijn gezicht. Maar vooral: hij zag er helemaal uit alsof hij van van die vieze ongebakken worst was gemaakt. Hij had een glad glibbervelletje, en was akelig onbestemd bleek-beige met groene en oranje spikkels. Zelf moest ik daar nogal aan wennen, maar de man vond het wel prima allemaal. Hij had hem al Nixon genoemd. En het goede nieuws was: even later vond ik Nixon ook lief.

Dus wat leerde ik hiervan: maak je geen zorgen, je vindt je eigen kind heus leuk. Zelfs als het Nixon de worstenbaby is. Ik vraag me nog steeds wel eens af hoe het met hem is. Maar ben vooral toch wel blij dat E. niet alleen ontzettend lief is, maar er ook toch niet uitziet als een alienachtig worstenwezentje. Hoe leuk ik haar in dat geval vast óók had gevonden.

Ezelsbruggetjes

Je hoeft tegenwoordig niet meer op kantoor te zijn om fijn contact te hebben met je collega’s. Wij gebruiken Lync, wat eigenlijk inhoudt dat je de ganse dag met elkaar kunt msn’en. Inclusief smilies, waarbij onze favorieten zijn:

  • die die heel hard met zijn hoofd tegen de muur bonkt – als er weer eens iets gebeurt waar we niet blij van worden
  • die met een bivakmuts, die wegduikt – als we iets moeten doen maar dat niet willen
  • die met een aureooltje – als we iets misschien wel een beetje bewust toch nog niet hebben gedaan

Deze vrijdagmiddag hielpen collega’s A en E ons eerst met het aanpassen van een tekst, vervolgens vroeg E om een verklaring van een rare uitkomst, en toen kwam A met het verzoek:

nou, als je me kunt vertellen waarom sin(3/8pi) gelijk is aan cos(1/8pi) dan hoor ik dat heeuulll graag

Dat kon niemand. Ik kwam niet verder dan: “kijk in je BINAS!” En ook dat alleen omdat ik onlangs wat studenten heb begeleid die leraar natuurkunde willen worden, en die zeggen dat elk kwartier. Lees meer

BzV: Stuur een boer een brief

Al maanden stond in mijn agenda op 28 augustus: BzV. In de digitale variant had ik er zelfs een hartjesogensmilie bijgezet. In deze eerste aflevering werden vijf boeren uit diverse buitenlanden geïntroduceerd. Ons boerzoektvrouw-kijkteam is ietwat gewijzigd in samenstelling. De buurvrouw is verhuisd en nu vriendin, vriend J. woont verder weg dan de boer uit Zambia, en de voormalige partners van eerder genoemde kijkvrienden zijn ook niet meer in beeld. De Australiër kwam niet terug voor deze happening (gelukkig wel voor het echte seizoen) en de nietmeerbuurvrouw moest een zusje in een crossauto aanmoedigen. Toen de baby in bed lag, kropen de man en ik daarom samen op de bank voor de voorstel-aflevering.

Vandaag wil ik niet de boeren zelf evalueren, maar het brievensysteem. Lees meer

Ergernis

Om te beginnen: je ergert je ergens aan, iets irriteert je. Mensen die zeggen “ik irriteer me aan …”: dat is fout. Ik erger me onder andere aan dit soort fouten. En aan nog veel meer. Want ik erger me dus nogal snel. Vaak. Aan veel. Regelmatig aan dingen, zoals honderdduizend updates die ineens geïnstalleerd moeten worden, dat je in prezi nog steeds geen dingen kunt laten verdwijnen, of een koffie-automaat met een storing. Maar vooral aan andere mensen. Lees meer

Hoe je ook kunt vertellen dat je zwanger bent

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik ’s morgens in alle vroegte over een zwangerschapstest plaste. Nog voor ik goed en wel mijn broek had opgehesen, stond daar een heel dikke streep. Enigszins verbijsterd maakte ik de man wat beter wakker, en een half uur later fietste ik naar het station voor een weekendje Stockholm met mijn moeder. Dat zij oma ging worden vertelde ik dat weekend nog niet. Ik geloofde het zelf nog niet eens.

Op zoek naar allerhande nuttige informatie, kwam ik ook langs ongeveer duizend websites met 10, 7 of 28 manieren om op een originele manier te vertellen dat je zwanger bent. Onlangs werd mij op Facebook een Zwitsal-bericht voorgesteld, waarin een overactieve medewerker van de klantenservice op elke reactie op de vraag “Hoe kondigde jij het grote nieuws aan?” reageerde met “Oh wat leuk” of “Wat origineel!” of “Gefeliciteerd met je zwangerschap!!!!”.
Hieronder heb ik speciaal voor jullie een mini-collage gemaakt met een aantal antwoorden van willekeurige mensen die ik ook niet ken:

manieren om te vertellen dat je zwanger bent

Lees meer

Agressie

Normaal gesproken had ik de hele bende al in elkaar geramd” aldus een jochie van een jaar of acht op de fiets tegen de vrouw die naast hem reed, gebaseerd op leeftijd en brilmontuur vermoedelijk zijn moeder. De man en ik keken elkaar verbaasd aan: hoorden we dat nu goed? Volgens mij was het een trots jong, dat zojuist zijn eerste les anger management in de praktijk had gebracht: “Luister eens mama, vanmiddag was Delano me dus weer aan het uitdagen he, en ik vond het heel, heel moeilijk maar ik deed precies wat ik had geleerd namelijk heel diep inademen en rustig tot tien tellen en toen zei ik ‘zou je daar wellicht mee willen ophouden’ en hij deed het toen ook! Ik vind het echt supergoed van mezelf, normaal gesproken had ik de hele bende al in elkaar geramd.” Volgens mijn geliefde was het gewoon een agressief rotjochie.

En toen ging ik eens nadenken. Ben je nog wel een agressief rotjochie als je normaal gesproken de hele bende in elkaar had geramd, maar nu niet? Ben ik een agressieve rotmevrouw omdat ik in mijn hoofd de hele bende in elkaar zou willen rammen, maar het niet doe? Is die intentie belangrijker dan de actie? Als je iets per ongeluk doet, voelt het toch als minder erg dan wanneer je datzelfde expres deed. Je kon er dan immers niks aan doen. Rechters houden daar ook rekening mee, ‘dood door schuld’ is iets anders dan ‘moord met voorbedachte rade’.

Het agressieve rotmonster in mij komt regelmatig naar boven. Op mijn werk, als mijn computer vastloopt – natuurlijk precies op het moment dat ik met iets ingewikkelds bezig ben. Thuis, als ik mijn hoofd weer eens stoot tegen de punt van het keukenkastje dat ik daar toch echt zelf heb opgehangen. Maar het allervaakst: in de trein. Als er mensen (die toevallig vaak bejaarden zijn) nog voor de deuren goed en wel open zijn willen instappen, terwijl er eerst nog honderd mensen uit willen. Als mensen hun nagels knippen in de trein, brrr. Als er mensen in de stiltecoupé gaan praten “omdat die toch wordt afgeschaft”, “omdat dat niet geldt buiten de spits” of “omdat dat niet geldt in de spits”. Normaal gesproken zou ik er wat van zeggen. Maar als die mensen tegen elkaar zeggen “moeten we in Den Bosch overstappen?” en het antwoord is “nee, in ’s Hertogenbosch” denk ik toch dat dat weinig zin heeft. Diep van binnen gaf het agressieve monstertje de hoop op.