Baarvakantie

Zo. Na een aantal maanden vooral te hebben besteed aan werken en slapen, moet ik nu: ontspannen. De komende weken ben ik thuis en bereiden we alles voor op onze nieuwe huisgenote, die zich met een week of drie zal aandienen. Inmiddels zijn de meeste klussen in de babykamer gedaan, waardoor ik me kan storten op het wassen van alle doeken, kleertjes en babybeddengoed. En middagdutjes doen. En naar mijn buik kijken en proberen te beseffen: daar zit een echte baby in. Eentje die binnenkort in dat wiegje zal liggen. Met een truitje met een kat erop. En een mutsje op, want babies hebben heel snel een koud hoofd. Kruiken ernaast, waarvan mijn geliefde precies weet hoe je er een hydrofiele luier omheen moet knopen om te zorgen dat ze niet omrollen – hij heeft het boekje met de handleiding al uitgebreid bestudeerd. Een baby met of zonder haar, die heel veel huilt – of juist heel weinig, en die hoe dan ook ons hele leven op z’n kop gaat zetten. Ik begin steeds nieuwsgieriger te worden.

De baas zei: fijne baarvakantie. Ik probeer ervan te genieten.

Bakken met bietjes

Al vrij lang geleden had ik een recept voor chocolade-bieten-muffins uit een tijdschrift gescheurd. Toen ik me eenmaal had voorgenomen ze daadwerkelijk te bakken, duurde het nog even. Aan de man vroeg ik “waarom eten we wel massaal carrotcake, maar is bakken met bietjes helemaal niet zo gebruikelijk?”. Hij zei “misschien omdat het niet te eten is, maar dat hoeft niet”. Daar had ik alsnog niets aan, dus testen was de enige manier om erachter te komen. Ik heb niet het hele recept gevolgd, maar wat ik wel maakte was heel lekker. Hier daarom ‘mijn’ recept.

carrotcake en bietjesmuffins

Wat heb je nodig? Lees meer

Carrotcake met de beste frosting van op aarde

Ik weet niet wie die mop van dat konijn bij de bakker heeft bedacht, maar diegene is er wel verantwoordelijk voor dat ik tot zeker mijn zestiende heb gedacht dat worteltjestaart niet te eten zou zijn. Wanneer ik het toch aandurfde weet ik ook niet meer, maar wel is zeker dat dat konijn het helemaal mis heeft: carrotcake is heerlijk! Misschien vinden konijnen dat inderdaad niet, maar konijnen kunnen ook niet praten dus eigenlijk is het sowieso al dom dat ik die mop voor de waarheid hield.

Maar goed. Carrotcake dus. An sich al heel erg lekker, maar nóg beter met een goeie frosting. Zoals een van roomkaas, witte chocola en limoen. Hebben jullie even geluk dat ik bereid ben dit succesrecept te delen!

3 carrotcake klaar

Wat heb je nodig? Lees meer

Fifty-fifty

Aangezien de gemiddelde zwangerschap veertig weken duurt, en het maximum op 42 is gezet, zit ik nu definitief over de helft. Dat vind ik nogal wat. Nu het buiten ook echt herfst is en er afspraken gemaakt worden voor het vieren van Sinterklaas, komt de winter angstvallig dichtbij. En aan het eind van die winter hebben wij een baby.

20weken Lees meer

Pet a cat contest

Soms doen de man en ik een wedstrijdje. Als we bijvoorbeeld naar de winkel gaan doen we: wie er de meeste katten het eerst ziet. En soms ook: wie er de meeste katten heeft geaaid (meestal zijn dat er dan evenveel). Je kan ook doen dat een kat die je ergens binnen spot één punt waard is, en een buiten twee – of andersom, als je denkt dat het moeilijker is om bij iedereen naar binnen te koekeloeren om te zien of er een kat is. Ook kun je alleen punten geven aan degene die een kat als eerst aait, of bonuspunten als de kat ook gaat spinnen. Verder kun je het moeilijker maken door alleen katten van een bepaalde kleur te mogen spotten of aaien, of vooraf te gokken op hoeveel katten van een kleur je gaat zien (en dan in discussie over “nee die was echt lichtbruin, daar krijg je geen oranje punt voor”).

Ik weet niet of meer mensen dat doen, maar ik kan het dus iedereen aanraden.

Ockels102014
Een foto van Ockels omdat het kan

Oh ja, ik had dus bedacht dat ik hier wel een wereldwijde Instagram-wedstrijd van kon maken – dat je op één dag foto’s moest uploaden met dat je zoveel mogelijk verschillende katten aait, en dat iedereen op aarde dat zou doen en heel gelukkig zou worden. En dat er dus universele regels gelden en dat iemand dan gekroond kan worden tot het grootste kattenvrouwtje van de planeet. Maar dan moet je wel rekening houden met het aantal katten dat iemand zelf heeft, en ook medewerkers van een asiel zouden anders beoordeeld moeten worden vind ik. Als iemand dit wil oppakken, ga je gang. Ik heb het vast uitgezocht: #petacatcontest geeft nu ‘no results found’.

Over je navel

Alle zoogdieren, en dus ook alle mensen, hebben een navel. Ik leerde al dat die navelstreng eerst een heel open verbinding was tussen moeder en baby, en dat de buik van zo’n baby op een gegeven moment (na een week of 12) dicht gaat. Dan heeft zo’n navel dus een functie, ook al bestaat ‘ie dan technisch niet omdat het dan een gat is waar de navelstreng doorheen loopt, want dat is het doorgeefluik voor alles wat de baby nodig heeft: bloed met zuurstof en voedingsstoffen – en afvalstoffen worden weer lekker teruggestuurd. Maar vorige week had ik een andere navel-gerelateerde vraag. Ik zie tegenwoordig heel wat zwangere vrouwen, en bij sommigen is hun navel naar buiten geplopt. Wat ik mij afvroeg: hoe komt dat, en vooral: plopt hij na de bevalling vanzelf weer terug? En als vervolg daarop: wat zit er eigenlijk achter je navel?

De eerste vragen waren vrij gemakkelijk beantwoord: door de druk op je buik wordt je navel-gat wat minder diep, en kan het dus zelfs de andere kant op ploppen. En ja, meestal gaat dat vanzelf weer over. Voor de laatste vraag vond ik bij Willem Wever dat de bloedvaten, die dus oorspronkelijk uit de navelstreng kwamen, niet meer worden gebruikt (je hebt dan immers je eigen bloedsomloop), en dat die een beetje verschrompelen. Ieder van ons loopt dus met een stel verschrompelde adertjes achter zijn navel. En verder is het gewoon een dun stukje huid. Er is overigens geen wetenschappelijke verklaring voor het feit dat sommige mensen, zwanger of niet, hun hele leven met een naar buiten geplopte navel rondlopen en anderen een krater hebben.

Weer wat geleerd!

Salted caramel shortcake

Hiep hoi! Heel Holland Bakt is weer begonnen. Misschien wel het fijnst aan het najaar is dat we weer ongeneerd elke week met vrienden kunnen afspreken om kneuterige televisie te kijken. En vooral ook: dat we dan altijd iets lekkers bakken. Is er een betere combinatie dan chocola met karamel en zeezout? Ik denk van niet, en ben daarin lang niet de enige. Daarom vandaag (of eigenlijk gisteren): salted caramel shortcake.

Wat heb je nodig?

  • 125 + 55 gram boter
  • 175 gram bloem
  • 2x 75 gram suiker
  • 1 blikje gecondenseerde melk
  • zeezout
  • 125 gram chocola (zowel extra puur als wit beviel hier)

Wat moet je doen?

1. De koekbodem
Kneed alle bloem, 125 gram boter en 75 gram basterdsuiker tot een lekker kruimelig deeg. Vet een gewone taartvorm of ongeveer zes van die leuke kleine tartelettevormpjes in, bestuif, en druk het deeg in de bodem(pjes). Bak blind met een stukje bakpapier en bijvoorbeeld droge kikkererwten ongeveer 20 minuten op 180 graden.
Laat afkoelen. Ik denk dat dit het beste moment zou zijn om de bodempjes voorzichtig uit de vormpjes te halen. Dat was ik vergeten, en werd later … nogal ingewikkeld.

salted caramel shortcake 2

2. De karamellaag
Doe de gecondenseerde melk, 55 gram boter en nog eens 75 gram bastersuiker in een pannetje. Breng rustig aan de kook en blijf de hele tijd (ja! de hele tijd!) roeren. Laat het als het eenmaal aan de kook is nog een paar minuten doorkoken om in te dikken – en blijf ook dan roeren. Een pannetje dat niet snel aanbrandt is een aanrader (een pannetje dat wel snel aanbrandt is een aanbrander – ha ha). Schenk de karamel in de (afgekoelde!) bodem en strooi er zeezout overheen.
Laat afkoelen.
salted caramel shortcake 5

3. De chocoladelaag
Smelt de chocola in een kommetje (witte chocola wordt korrelig als je het te snel te heet laat worden, dus het ziet er niet zo mooi uit maar smaakt volgens mij nog prima) en schenk het over de (afgekoelde) karamellaag. Als je twee kleuren doet, kun je met een satéprikker een patroontje maken.
Klaar!

salted caramel shortcake 6

Muisjes

Omdat we om half negen in Maastricht moesten zijn, sliepen we in een hotel. Bij het ontbijt konden we kiezen uit duizend broodbeleg: pure hagelslag, melk hagelslag, pure vlokken, melk vlokken, vruchtenhagel, aardbeienjam, abrikozenjam, bosvruchtenjam, honing, pindakaas, chocoladepasta, hazelnootpasta, en dan ook nog heel wat soorten kaas en vleeswaren. Maar: geen muisjes. Want die eten de mensen alleen op kraamvisite. Toen vroegen wij ons af: is dat nou een nadeel voor De Ruijter, of juist niet?

beschuit met roze muisjes Lees meer

Courgettebrood

Bij een van mijn favoriete bloggers, mme Zsazsa, las ik dit recept voor courgettebrood. Eigenlijk waren het twee recepten, maar ik houd niet van parmezaan en wel van geitenkaas, maar ook van tomaatjes. En ik had weer eens duizend courgette over. Dus ik maakte zo’n brood met tomaatjes en geitenkaas, en wat olijven die nog over waren. En speciaal voor jullie en mezelf heb ik netjes gewogen hoeveel gram alles uit de cups ongeveer was, want als ik met cups bak maak ik er altijd een troepzooitje van. Dat komt omdat die cups te groot zijn om mee in de bloem te scheppen, en te klein om netjes met een grote lepel te vullen. En omdat ik niet van een stuk courgette kan bedenken of het straks geraspt en wel meer of minder dan zo’n cup vol is, dus ik nu steeds een stukje raspte en in de cup propte en erachter kwam dat er nog wat meer bij paste en toen had ik te veel (maar dat heb ik toch maar gebruikt, want zo nauw neem ik het nooit met recepten) (laat Janny en Robèrt het maar niet horen!).

Wat heb je nodig? Lees meer

Mijn baby is een ‘hij’

Als er een baby in je buik zit, praat je daar dus wel eens over. Met andere mensen. En die denken dan soms dat ze, omdat ze het geslacht van dat kind niet weten, heel correct ‘het’ of ‘hij of zij’ moeten zeggen. Dat vind ik echt superonzin. Een baby is een ‘hij’, dat weet toch iedereen? Net zoals alle katten, honden, wat zeg ik, alle dieren een hij zijn. Ja, ook als ze biologisch gezien van het vrouwelijk geslacht zijn.

bron
bron

Ik ging bijvoorbeeld vorige week een plaatje zoeken van slakkeneieren (want die zaten in mijn tuin – dat wil zeggen, er zat een klontje in mijn tuin en ik dacht dat het slakkeneieren waren en ik wilde dat even checken) (ja, het waren inderdaad slakkeneitjes dus ik heb ze in de compostbak gegooid want daar wil ik wel slakken en in mijn tuin niet) (ze hebben al mijn boerenkool al opgegeten). En ik vind dus dat je best van deze foto kunt zeggen “zie die slak! Hij is een ei aan het leggen!”. Lees meer