DIY: kerstboombeestjes

Alweer een paar jaar geleden vond mijn geliefde mij het allerschattigst van ooit, aldus hijzelf. Toen we op een ijskoude januari-avond na een bezoekje aan vrienden in de stad terug naar huis liepen, vond ik een behoorlijk armetierig kerstboompje dat door zijn vorige eigenaren bruut op straat was gezet – waarschijnlijk omdat dat nu eenmaal gebruikelijk is in die tijd van het jaar. Pas toen we bijna thuis waren zag hij dat ik het stiekem had geadopteerd en al de hele tijd voorzichtig buiten zijn zicht had meegedragen. Helaas werd mijn zielige boompje naar het dakterras geveto-t (?), maar ook werd mij beloofd: als we een echt huis hebben, mag jij een kerstboom.

Nu is het dan zover! Een eigen huis, de Sint het land uit, kom maar door met die boom. Maar rode ballen en engelenhaar, dat is niet echt heel erg onze smaak. Dus heb ik de allerbeste kerstversiering van mijn leven geknutseld, en dat deel ik hier met jullie opdat eenieder geïnspireerd zal raken en vol kerstvreugde aan de slag kan gaan: kerstboombeestjes. Vooral dino’s.

collage_20141213221020193_20141213221344293
Als dit niet superawesome is, weet ik het ook niet meer.

Lees meer

Spelletjesreview – Rumble in the House

Mijn plan was om regelmatig een spelletje te reviewen. Dan zou ik foto’s maken tijdens een gezellige avond met vrienden, en in mijn hoofd stond er op elke foto ook wel een stukje taart – gewoon omdat het kan. Maar dat mislukt dus al meteen. Waar mijn lief en ik en onze nerdvrienden dolgelukkig worden van Chrononauts, moest ik vorige week een zeer sceptisch publiek proberen te overtuigen. Ik ben dol op de buurvrouw en haar klusserman, maar nerds zijn het niet. Wat op zich geen kwalijke zaak is overigens, maar in dit geval was iets meer natuurlijk enthousiasme voor tijdreizen en nerdgrapjes welkom. Dus dat komt later nog eens. Lees meer

Polderworm

Mijn nieuwe lievelingsprogramma is Wat de boer niet kent, op 24kitchen. Ik heb het al twee keer gezien, en vooral de aflevering van afgelopen maandag was fantastisch. Het concept is als volgt: Rob Kamphues eet een week lang elke avond bij een boerengezin, waarbij de maaltijd elke dag wordt gemaakt door een ander exotisch typje. Vorige week zagen we Wim met zijn kritische dochters een pan Spaanse zwarte rijst met garnalenkoppen en baby-inktvisjes verorberen, en afgelopen maandag was het helemaal feest. Rob is te gast bij Lou. Lou kweekt op jaarbasis 40.000.000 wormen – om mee te vissen. Toen Rob vroeg “hoe kwam je op het idee” zei Lou “nou ja, ik had dus eerst wormen als hobby gehad”. Wat mij betreft niet echt een afdoende verklaring, maar vooruit.

Het bedrijf van Lou heet De Polderworm en heeft de slogan Prima Pieren uit de Polder. Dan heb je mij al wel. Rob vroeg of hij nu ook een band had met zijn dieren. Lou erkende: “de aaibaarheidsfactor is nogal klein”. Maar met kippen heeft hij net zo weinig, dus wat dat betreft maakt het niet uit. En wormen kunnen ook eigenwijs zijn, want soms geef je ze dus eten waarvan je denkt dat ze het lekker vinden, maar dan lusten ze het ineens niet. Dus nu krijgen ze gewoon meel.

De Ethiopische maaltijd kreeg een dikke onvoldoende, maar zijn zelfgefrituurde aasworm was eigenlijk best lekker. Verderop in de week gaan we ook in de kippenschuur kijken, en laat Lou zich van zijn spirituele kant zien: “In een van mijn vorige levens was ik strandjutter op de golf van Biskaje”.

22u, 24kitchen. Mis het niet.

wdbnk

Herfstrecept: spruitjes-pompoen-schotel

Naast het feit dat ik weer lekkere vesten over mijn jurkjes kan doen, gevoerde laarzen aan mag en het bos er prachtig uitziet, is de herfst ook zo fijn omdat er weer spruitjes zijn. Waar vriendinnetjes op hun verjaardag voor frietjes of pannenkoeken kozen (ik neem aan dat het wereldwijd gebruikelijk is dat je op je verjaardag mag bepalen wat er gegeten wordt? Hoe doen tweelingen dat eigenlijk??) maakte mama mij toen al gelukkig met een heel netje spruitjes voor mezelf. Dat er mensen moeite hebben met hun twee ons groente per dag vind ik nog altijd moeilijk voor te stellen.

Maar goed. Een herfstrecept dus. Want na spruitjes ontdekte ik later ook pompoen (en nog veel meer andere lekkere herfstgroente, maar in dit recept zitten spruitjes en pompoen – pastinaak kan er ook lekker bij, en knolselderij denk ik ook wel – ik dwaal af, alweer).

2014-11-15 18.27.48

Wat heb je nodig? (voor twee grote eters)

  • de helft van een kleine pompoen
  • ongeveer 500gr spruitjes
  • een paar aardappels (of pastinaken of knolselderij of een willekeurige combinatie)
  • drie of vier kleine blikjes tomatenpuree
  • om het extra lekker te maken: pittige tofu, cashewnootjes, kaas
  • kruiden: komijn, (gerookt) paprikapoeder, peper, zout

Wat moet je doen?

Maak de spruitjes schoon en schil de aardappels, snijd ze in blokjes en breng aan de kook. Gooi de spruitjes ze bij de aardappels als het water kookt. Kook eventjes, maar niet zo lang dat alles gaar is. Giet af.
Bak de tofu, doe de pompoen (in blokjes) erbij en doe daarna de tomatenpuree erbij. Spoel de blikjes om met water en giet dat ook in de pan. Breng op smaak met de kruiden. Laat even pruttelen en voeg de aardappel, spruitjes en een hand cashewnootjes toe. Roer goed door en schep dan alles in een ovenschaal. Geraspte kaas erover, kwartiertje in een lekker hete oven en dan op het laatst nog even de grill aan.

Supermakkelijk, superherfstig en vooral heel erg lekker.

2014-11-15 19.12.15
cashewnootjes moet je dus met een dikke laag kaas bedekken, maar ik geef mijn nog-onbekendheid met de nieuwe oven de schuld van die donkere stukjes.

Zure vegetariërs

Volgens mij ben ik rond mijn veertiende gestopt met het eten van ‘zichtbaar vlees’. Vier jaar later ging ik op kamers en bakte ik volgens mijn huisgenoten perfecte biefstukken, maar zelf was ik inmiddels volledig overgestapt op vegetarisch. In mijn normale eten heb ik daar geen enkel probleem mee. Wat ik lastig (en vervelend) vind, is dat in heel veel lekker snoep altijd maar gelatine wordt gestopt. Ik wil niet als een al te zure vegetariër overkomen, maar… kan dat nu echt niet anders?

Gelukkig wel! En om toch wél zuur te worden test ik vandaag twee merken zure snoepjes waar geen vermalen dierenbotjes in zitten: Goody Good Stuff Sour Mix Match en Katja Zure Sticks.

goody good stuff vs katja zure sticks

Goody Good Stuff noem ik ook wel koalasnoepjes, want er staat een koala op. Die zegt “I like this” en dat liket de kleuter in mij dan weer. Op de Katja-zak zit een sticker met “I -hartje- Veggie”, en daar geef ik een hartje aan. Op basis van de verpakking staat het 1-1. Nou ja, 1+ voor de koala toch eigenlijk.

De koalasnoepjes zijn allemaal twee kleuren: geel plus oranje, rood of groen – er staat nergens wat voor smaak de kleuren moeten hebben. De KatjaSticks zijn ook twee kleuren: wit vanbinnen en dan rood (aardbei), paars (cassis), geel (perzik) of oranje (sinaasappel) eromheen. Op basis hiervan denk ik dat ik de KatjaSticks iets aantrekkelijker vind. Hoewel het dan wel weer jammer is dat ze precies geen citroen hebben, wat natuurlijk de ultieme zure smaak is. Het staat 2+ gelijk.

Maar het belangrijkst is natuurlijk de smaak. Dat testen was een flinke klus, want ik eet ze als volgt: één in elke wang. Dat betekent dat ik voor de koalasnoepjes zes combinaties moest testen, en voor de KatjaSticks zelfs vierentwintig. Aangezien ik dat niet systematisch heb gedaan, heb ik denk ik wel honderd snoepjes moeten eten om tot de conclusie te komen: ze zijn allemaal goed zuur, en ook lekker, en in alle combinaties prima te eten. De koalasnoepjes zijn iets zuurder en heel gummi-achtig, die van Katja zijn wat meer zoet-zuur en iets steviger. Lastig hoor. Misschien moet ik nog een test doen met alle mogelijke combinaties van de twee merken door elkaar…?

Dan maar wat de consumentenbond ook altijd doet: de prijsvergelijking. Beide zakken kocht ik bij Kruidvat. Katja Zure Sticks: 275 gram voor 1,50, de Goody Good Stuff: 150 gram voor 1 euro. Katja Zure Sticks zijn dus de ‘voordelige keus’ – aangezien ze allebei lekker zijn. Maar als je toch een koala wilt begrijp ik dat heel goed.

Lubach

Eén keer eerder was ik bij tv-opnames. Tien jaar geleden zaten Tiny en ik de hele dag in de kantine te wachten, en met kandidaten in de opnames voor ons mee te spelen met hun potjes Lingo die op het scherm te volgen waren. We imponeerden onze tegenstanders, die lang niet zo vaak en snel het juiste woord hadden geraden. We zeiden “ohh waarom zei hij niet …” als iemand een onlogisch woord spelde. Als allerlaatsten waren we dan eindelijk aan de beurt, en in haast onnavolgbaar tempo hadden we in de finale nog een minuut over toen het benodigde aantal woorden was geraden.

20141109_124616

Hoewel hij in zijn teaser zal doen geloven dat het om ‘het nieuwe Lingo’ gaat, was de opname van de eerste aflevering Zondag met Lubach iets volstrekt anders. Op de plog van Martine won ik twee kaartjes en dus togen deze provinciaaltjes naar Mokum. Omdat we een geheimhoudingsformulier hebben getekend, kan ik helaas niet vertellen wat het is en waar het over gaat, en heb ik me ook keurig aan de geen-foto’s-regel gehouden. Aangezien er niet op het formulier stond op straffe van wat dat dan was, ben ik haast geneigd dat toch te doen. Ik kan altijd nog Theo Hiddema vragen mij bij te staan als ik word aangeklaagd.

Ga maar kijken dus. Vanavond om tien voor half tien, op drie.

Kattenspook

Na twee weken trauma’s verwerken en angsten overwinnen loop Ockels inmiddels redelijk ontspannen door de woonkamer. Dat wil zeggen: zolang de vaatwasser dicht is, de keukenlades niet te ver open gaan en we geen verhuisdozen oppakken. Dat zijn immers bijzonder goede redenen om als de sodemieter weer de trap op te vluchten, naar de veilige ruimte onder het bed.

Gisteravond zaten we lekker op de bank en probeerden hem over te halen toch eens écht gezellig te doen en erbij te komen liggen. Het tegenovergestelde gebeurde: in vol oorlogsornaat sloop Ockels naar de tuindeur. Eerst dachten we dat hij zijn door zijn eigen weerspiegeling voor de gek werd gehouden. Toen vermoedden we even dat het een kattenspookje was – maar die bestaan niet. Het was een witte kat die zo brutaal was voor onze schuifdeur te gaan staan. Dikke staarten aan twee kanten van het glas, maar Ockels won de staar-wedstrijd en de ander ging rustig liggen.

Een heel avontuur. De vaatwasser is er niks bij, zou je denken.

IMG-20141107-WA0005
dit is een heel slechte foto want we gingen niet opstaan omdat ze dan vast allebei weg zouden rennen en het was juist zo spannend

Combinatiegroente

“Wat ga jij vanavond eten?” is een vraag die wij elkaar in de lunchpauze regelmatig stellen. Meestal moet ik het antwoord schuldig blijven, aangezien ik een fantastische geliefde heb die elke avond een verrassingsmaaltijd voor me heeft klaarstaan als ik thuiskom. Maar praten over eten is altijd goed.

En zo kwamen we op: groentecategorieën. Collega E had namelijk gisteren vis met wortel gegeten. Dat zou ik nooit doen. Ik eet geen vis, en ook nooit wortel – dat wil zeggen: gekookt en als losse groente. Wortel valt voor mij in de categorie ‘combinatiegroente’, net als bijvoorbeeld prei, courgette, champignons en ui. Van die groente die je altijd wel ergens doorheen kunt gooien, maar die zelden of nooit de hoofdrol zullen spelen in een gerecht (behalve misschien in soep of taart). Rode kool daarentegen is haast niet in een ondergeschikte functie voor te stellen, en broccoli zit er dan weer ergens tussenin, want kan als allebei. Misschien komt het omdat wij zelden ‘aardappelen-groente-vlees(vervanger)’ eten, maar meer ‘hoofdgroente’ dan rode kool wist ik niet. Witlof wellicht.

2014-08-04 19.11.04
Wortel combineert ook goed met Ockels

E ging pizza eten, want haar lief lust geen kaas en hij was er lekker niet. Wij maakten lasagne, met alle restjes combinatiegroente die we hadden. Behalve de witte kool – want niet alle combinatiegroenten kunnen dan weer met elkaar. Daar zouden we ook wel een categorie voor kunnen bedenken…

Over

Met een glimmend groene sjerp om op een stoel staan en toegezongen worden is niet mijn allerlievelingste bezigheid op aarde, maar toch was het naast ongemakkelijk ook best leuk. In plaats van jarige voelde ik me de rest van de dag vooral verhuizer. Dat is nog beter.

De dozen waren al in het nieuwe huis voordat ook maar de helft van de verhuishulp was gearriveerd. Mensen liepen met kratten vol plantjes, die direct her en der werden neergezet. De stoelen vonden hun plek in een grote kring voor koffiedrinkers en taarteters. Ik was Pythagoras even vergeten toen ik beweerde dat het bed heus wel door het trapgat zou passen, maar met slechts minimale verfschade lukte het later alsnog. De kast die ik van ene Els heb overgenomen werd met hulp van zwager B (“je had ook gewoon een nieuwe kunnen kopen”) in elkaar gezet en is zelfs al voorzien van een rijtje jurkjes.

Ockels verhuizen is voor ons beiden een traumatische ervaring geweest. Na anderhalve dag woest en angstig in het reismandje hebben we het goedgemaakt: zondagnacht kwam hij ronkend naast mijn kussen liggen slapen. Misschien durft hij vandaag of morgen wel de trap af.

Iets meer dan een jaar na de eerste bezichtiging is het zover: we wonen er.

Hoewel het ongetwijfeld leuk is als je foto’s maakt van de verhuizing, ben ik dat in het geheel vergeten. Eén heb ik er – en die is bewogen. Dus hier een van vanmorgen, met mijn ontbijtje op tafel en het weerbericht op het journaal. Van het weekend leek het nog of er een verhuiswagen was ontploft. Later meer!

2014-10-28 06.48.00