Serieus hardlopen

Hoewel mijn goede voornemen vorig jaar was om minimaal 520 kilometer te rennen, en ik dat door er in december als een malloot nog even 91 te lopen ook daadwerkelijk heb gehaald, beschouw ik mezelf nog altijd niet als een hardloper. Ik ren af en toe een rondje, voor de lol. Per ongeluk trainde ik tot een halve marathon, omdat de buurvrouw nu eenmaal een loopmaatje nodig had in haar marathonvoorbereiding.

Op de laatste zondag van het jaar liepen we van Brink tot Brink, van Deventer naar Bathmen. Ik liep met de ene buurvrouw, passeerde de moeder van de ander en finishte in een prima 54.45. En toen gingen we niet zoals een weldenkend mens zou doen met de bus terug, maar op diezelfde benen die dat stuk net al hadden gelopen. De buurvrouw en haar moeder trainen voor een halve marathon in Kaapstad (doneer en lees hier!) maar ik train voor niks.

Ik train niet eens, ik loop gewoon.

Door een foutje onvergeeflijke fout in de tijdwaarneming liepen de buurvrouwen eerst een PR, en toen toch niet. Maar die tijd staat nu wel in hun hoofd, en moet zo snel mogelijk daadwerkelijk gelopen worden. Serieus trainen. Intervallen. Lange duurloop. Heuvels. Alles geven en daarna tevreden zijn. Mijzelf kennende ga ik erin mee – voorheen dacht ik dat ik een willoos schaap was, inmiddels houd ik het op ‘snel te enthousiasmeren’. Vandaag tijdens het bosrondje met collega A. deed ik wat versnellingen. Morgenavond met de buurvrouw. Serious business. Volle bak, helemaal stuk, niet meer zeggen ‘ja maar ik loop toch voor de lol’. Want een lolletje wordt het niet. Tot ook ik mijn PR genadeloos verpulver…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *