Wisselen

Die triathlon dus. Dan moet je eerst zwemmen – dat heb ik inmiddels geleerd, en je eindigt met lopen – dat kon ik al heel behoorlijk. Daartussenin zit fietsen, en dat moet het verst want je gaat daar het hardst. Niet op je stationsbarrel met fietstassen en zonder versnellingen. Racefietsen, dat is heel wat anders dan ‘op een gewone’. Gelukkig heb ik vrienden met fietsen, helmen en dezelfde schoenmaat. Want er zitten ook nog klikpedalen op. Pedalen waar je je schoenen in vastklikt, zodat je de trappers niet alleen omlaag duwt, maar ook omhoog trekt. Daar ga je nog harder van. Nog enger.

Ik had dus nog nooit op een racefiets gezeten, en zag er een beetje tegenop. Je zit helemaal ineengedoken superaerodynamisch met je hoofd omlaag, waardoor het allemaal nog onoverzichtelijker is. En waardoor remmen nog enger is, omdat je dan vast direct over de kop slaat. Je voeten zitten vast aan de pedalen. Je hebt een helm op, die een beetje over je voorhoofd zakt waardoor het zicht nog slechter is. Het is eigenlijk net alsof je in een Ferrari zit: laag bij de grond, weinig zicht, je gaat keihard, en iedereen moet maar rekening met jou houden (niet dat ik wel eens in een Ferrari zit, maar het lijkt me een prima vergelijking).

Vorige week was het zover. En welverdraaid: ook dat fietsen ging me goed af! We reden rondjes op de wielerbaan, oefenden met één been de duw-en-trek-klikpedaal-beweging, en ontdekten dat je beter iets voor een scherpe bocht al kunt stoppen met trappen.

Gisteravond kwam alles bij elkaar. We gingen op de fiets naar het ‘open water’, om daar eerst te zwemmen, aansluitend te fietsen en tot slot een stukje te rennen. Want je moet dus niet alleen die drie dingen doen, het moet ook nog zo soepel mogelijk in elkaar overgaan.

Bij een triathlon heb je daarvoor het Parc Fermé. De grote wisselzone, waar je in je zwempakje naartoe rent om zo snel mogelijk op je fiets te springen (helm op! riempje dicht! startnummer op je rug!) en na het fietsen je stalen ros parkeert om te voet (helm af! startnummer op je buik!) verder te gaan. Hoe sneller je wisselt, hoe beter. Maar dat is dus nog niet zo gemakkelijk! Ik heb inmiddels ongeveer een miljard tips gehoord, van het klaarleggen van je helm met het bandje open en het in-de-juiste-versnelling-zetten van je fiets, tot het gebruik van een veter-elastiekje in je hardloopschoenen, zodat je niet hoeft te strikken. En het dragen van een triathlonpakje, zodat je niet hoeft om te kleden. En wisselend advies met betrekking tot het dragen van sokken (kost tijd, maar loopt lekkerder). Maar waar je je het minst goed op kunt voorbereiden is: hoe gek het voelt. Van zwemmen naar fietsen, en daarna met die fietsbenen ineens gaan rennen. Hoogst eigenaardig. En dit was nog maar een training met mini-stukjes van alles…

3 reacties

  1. Pfffff en ik vond de overgang van op de bank zitten naar 20 minuten rustig hardlopen (met wandelpauzes, bedankt Evy) al intens. Volgens mij ga ik nooit sportief worden, ik hou het daarom maar bij creatief. Succes met je training en de real deal! En ga voor sokjes, want afzien mag best wat comfortabeler gemaakt worden. ;)

  2. Jenn zegt:

    Oh, gaaf dat je een triathlon gaat doen! Het lijkt me ook wel wat. Zwemmen vind ik heerlijk, maar mijn enige ervaring is gewoon in bikini, zonder badmuts in een zwembad met chloorwater, rennen gaat wel en fietsen doe ik op mijn stadsfiets haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *